~Bizkit

Dokuz Eylül Üniversitesi’ninkiler kadar olmasa da, Ege Üniversitesi Rock Topluluğu da etkinliklerini aktif bir şekilde sürdürmekte. Haftalık klip gösterimlerinin yanında, Keçi Organizasyon’un katkılarıyla bu sene düzenledikleri ilk konserle de, konser organizasyonlarına bomba gibi bir giriş yaptılar. Rock’n Loud ismindeki Metal müzik festivali, yine Dungeon’daydı.

Festivale gecikmeli bir katılım yaptım. Aslında tam olarak benim suçum sayılmaz. Kapıların belirsiz açılış saatleri yüzünden, tam, beklemekten patlayan bünyeyi doyurmak üzere girişimde bulunduğum sırada, kapıların açılası hatta konserin başlayası tutmuş. O yüzden merakla beklediğim Guardinals’ın başını kaçırmak zorunda kaldım. İçeriye girdiğimde, karşıma ilk çıkan adama sorduğum ilk soru “nolur bu sesin soundcheck olduğunu söyle noluur!”‘du fakat “maalesef” yanıtını almamla içeriye deparı basmam bir oldu. Kendime güzel bir yer belirleyip grubu izlemeye koyuldum. Grubun türü Gothic/Senfonik Metal. Fakat ben müziklerinin çoğu noktasında, Doom Metal etkileşimleri de hissettim fena halde. Zaten bu türün gruplarında, Doom Metal’e yakınlık ister istemez oluyor. Sahne duruşları kesinlikle çok iyi grubun. Bu türün hakkını veren bir duruşları var. Gayet de kalabalıklar. 7 kişi, Dungeon’ın pek de büyük sayılmayacak sahnesinde, biraz sıkış tıkış görünseler de, bu onların duruşundaki kaliteyi hiç bir şekilde bozmamıştı. Bir bayan bir de erkek brutal vokal içeren grubun müziği ise, bu tür içinde fazla bir yenilik sunmuyor. Ben en çok Doom Metal etkilerinin tavan yaptığı yerlerde zevk aldım. Onun dışında türe olan ilginizle orantılı, gruba ilginiz de. Bir Haggard coverı yapmalarını ister istemez bekliyordum ve haliyle kaçınılmaz oldu. O sırada seyircinin coşkusu görülesiydi.

En son çıkmasını beklediğim, günün her türlü headlinerı Rampage, ikinci olarak sahne alacaktı. Burada bir parantez açıp Rampage hakkında üç beş kelam etmek gerekiyor. 90ların başında, İzmir’de, 500 kişilik Metal konserlerinin dalga konusu olduğu, Metal müziğin zirvesini yaşadığı zamanlarda kurulmuş, o zamanları İzmir’de ‘metalci’ olarak yaşabilmiş herkes tarafından adı geçtiği her cümle sonrasında saygı duruşu pozisyonu alınan, Heavy/Thrash Metal grubu Rampage, her yanından yetenek akan grup üyelerine ve mükemmel bestelerine rağmen, her hangi bir kayıt dahi alamadan 1993 yılında dağılmıştı. Fakat grup tam 12 yıl sonra hayatlarındaki oy hakkını müzik için kullanıp, eski kafa metalciler kadar; benim gibi grubu sonradan tanıyabilmiş olan ‘yeni-yetmeler’i de haddinden fazlaca sevindirdi. Uzun süredir grubu takipte olmama rağmen, canlı izleme fırsatı yakalayamamıştım. Zaten grup da Zeytinli Rock Festivali’nden bu yana, bir canlı performans sergilememişti. Hazır İzmir’e gelmişken, en kısa sürede Rampage’i canlı izleyebilmek, MySpace adreslerindeki 4 parçayla yetinmekten kurtulup, diğer parçalarıyla da tanışmak; hepsinin ötesinde grubu canlı izleyip, o mükemmel şarkıların canlı performanslarına tanık etme düşüncesi benim için çok heyecan vericiydi. Ve nihayet o gün gelip çatmıştı. Grubu sahnede gördüğünüzde ilk dikkatinizi çekecek şey, vokalist Rüştü’nün ellerinin yerinde bulunan iki adet kanca. Rüştü, küçükken bir kazada iki elini birden kaybetmiş. Onların yerine, kancaları var. Lakabı da ‘Hook’ zaten. Trajik bir olay, fakat tam bir Heavy Metal karizmasına dönüşüveriyor! Grup üyelerinin tamamı, neredeyse virtüöziteye varan yeteneklere sahipler. Şarkılar Heavy Metal riff sürüşlerine sahip ancak sürekli Thrash Metal geçişleri barındırıyor ki bu da grubun müziğini tahmin edemeyeceğiniz kadar gaz bir hale sokuyor. Şarkıları ise anlatmak yersiz.. MySpace adreslerinden dinleyebileceğiniz harikulade 4 şarkının dışında, henüz insanlarla paylaşılmamış olan diğerleri.. Sadece duymanız gerekiyor. Bunu daha önce duymuş olan seyirciler ise, grubu tam manasıyla desteğe boğdular. Grubun seyirciyle etkileşimide üst düzeydeydi. Gitarlar sürekli seyircilere uzandı, yüzler hep seyircilere karşı gülüyordu. Bunca yazılandan sonra dahi hala etkilenmediyseniz, grubun şarkılarını tek tek dinlemeniz gerekiyor. Özellikle bir konser performansı varsa ortada.. Hayran kalmak, yetmeyecek duygularımı ifade etmeye. 12 yılın eksikliğini kapatmak, elbette çok zor. Ama düşünüyorum da, bu 12 yıl boyunca Rampage aktif olsaydı neler olabilirdi diye.. Bunu yakında hep beraber göreceğiz. Grup albüm hazırlığında ve hiç bir üyenin müzikten tekrar kopmaya niyeti yok. Hala keşfetmediyseniz, Türk Metal müzik piyasası içindeki en büyük kozlardan birini kaçırıyorsunuz demektir.

Rampage’in etkilerini üzerimden silmem uzun sürecekti. O yüzden daha önce pek çok kez izlediğim Gates of Eternity sırasında oturma planları kurmaya başladım. Ancak seyirci benimle
hike de aynı fikirde görünmüyordu. Nitekim ön saflarda kocaman bir kalabalık toplandı. Gates of Eternity, ismini oldukça iyi duyurabilmiş gruplardan biri. Türleri Metalcore ile Melodic Death Metal karışımı, yani Deathcore. Ancak müziklerinde yadsınmayacak bir ‘Türk’ etkisi var. Bu şarkının tamamına hakim olmasa da, özellikle can alıcı geçiş kısımlarında, oryantal gamlarda riff sürüşleri, doğu ritmlerine kayan davullar, vokal stili, grubu gözümde bambaşka bir konuma sürüklemiş durumda. Grubun sahnedeki kendine aşırı güvenenen duruşu, özellikle vokalist Seçkin’in grubu sırtlayan karizması da cabası. Temel sorun ise, bestelerin aşırı kompleks yapısı. Her yeni grupta olduğu gibi, bir şeylerden eksik kalmama çabasıyla, gereksiz riff detay manyağı olmuş şarkı kısımları, canlı performansının canlılığını kimi zaman bozmakta. Canlı performansın da ötesinde, kayıtların da iyi duyulmasına engel olmakta. Bunun dışında, grup şu haliyle sadece zamanla gelişimini sürdürerek yolunu katetmeli. Başka bir eksiğini göremiyorum.. Seyirciyle iletişimi şahane, seyirci zaten gruba hasta, moshpit kaynıyor onlar sahneye çıktığında; sahne duruşları iyi, besteler iyi. Bestelerin düzenlenmeye, nispeten sadeleştirilmeye ihtiyaçları var, fakat düşünce olarak gayet iyiler. Gerekli düzenlemeler zaten zamanla olacaktır. Konserde Lamb of God’dan Laid to Rest’i de coverlayıp bir de üstüne wall of death yaptıran grup, ortalığı kırıp geçirdikten sonra sahneden indi.

Sırada yine son dönemlerde adını çok duyduğum ama bir türlü izleme fırsatı bulamadığım Human Harvest vardı. MySpace adreslerinde de yazdığı gibi, sert ve agresif Brutal Death Metal yapmak için yola çıkmalarının hakkını, tam manasıyla veriyorlar. Öküzler gibi Death Metal yapıyor grup. Kimi zaman Melodic Death Metal vari geçişler, şarkı aralarında bolca Grindcore dönüşleri ve süper brutal vokalle, taş gibi Death Metal! Seyirci ilgisinin yine tavan yaptığı, ortalığın kırılıp döküldüğü gruplardan oldu Human Harvest de. Özellikle son 2 gruptan sonra tüm enerjisini tüketen seyirci, resmen grupla yeniden canlandı. Kalabalık aynı yoğunluğunu korumuyordu belki, fakat olanlar tam güç aksiyon içerisindeydi. Hele grup kendi şarkılarından sonra coverlara geçtiğinde, ortamda taş üstünde taş bırakmadılar. Cannibal Corpse coverları yararken, Amon Amarth – Victorius March’a geçtiklerinde, bu sefer ben taş üstünde taş bırakmamak üzere saldım kendimi sahnenin en önüne. Daha ismini konserlerde çok duyacağımız belli. Merakla takibindeyiz.

Konser bittiğinde, hala aklım Rampage’deydi, haliyle. Bir sonraki konserin hayallerini kurmaktaydım.
Konser sonrasında aldığım haber, her ne kadar Rampage’in bir sonraki konser haberi olmasa da, en az onun kadar hatta çok daha fazla sevinmeme sebep oldu. O da, konser günü mekanda tam 397 biletli seyirci olmasıydı!! Eski zamanlara göre belki küçümsenebilecek bir sayı. Fakat günümüz için azımsanmayacak kadar değerli ve yukarı doğru ivmelenen bir hareketin de göstergesi. Bu güzel haberin ardından, hareketin ivme açısını yükseltmek için, ben de her zaman konserlerdeki yerimi alıp, desteklemeye hazır bir şekilde yeni konser haberlerini beklemeye koyuldum. Harcanan her damla emeğe teşekkür etmek de, görevlerin en büyüklerinden..

(Resimler için Ege Üniversitesi Rock Topluluğu’na ve Dilek Seval’e teşekkürler)