Tanımlanamayan metal müzik topluğu dokuzuncu stüdyo albümüyle tekrar karşımızda. Üç yıllık bir aradan sonra gelen Watershed için söylenecek çok şey var elbet ancak bun için ne yerimiz ne de zamanımız var (yalandan kim ölmüş?). O yüzden sırasıyla şarkılara değinmek istiyorum kendimce.

Coil: Dinleyicileri Watershed havasına sokmak için oldukça uygun bir parça aslında, yani düşünüyorum da şimdi Heir Apparent ile başlasa bu albüm kim bilir neler düşünecektik sonrası için? Ayrıca Opeth’e ilk kez bir kadın vokal eşlik ediyor Coil’de, o yüzden biraz da ayrı bir yeri var.

Heir Apparent: Çarpıcı bir giriş, deli gibi davullar ve aşmış bir vokal ile kesinlikle bir klasik fakat son bir buçuk dakikası bu klasiğin yine belli bir kalıba sıkıştırılamayacağını açıkça ortaya koyuyor. Unirock Fest.’te de gördüğümüz üzere canlı performansı ayrı bir çılgınlık!

The Lotus Eater: Hmm hm hm hı hımm.. diye başlıyor The Lotus Eater. Parçayı her dinlediğimde taklit etmeye çalışıyorum bu melodiyi ama yok yetmiyor sesim, detone oluyorum. Kısaca bahsetmek gerekirse Clean ve Brutal vokallerin oldukça güzel harmanlandığı, Ghost Reveries albümünden Reverie – Harlequin Forest tarzında bir parça. Opeth’in Blast Beat atraksiyonuna girdiği ilk eser.

Burden: Bence Watershed’in en ilginç parçası Burden, oldukça duygusal ve 70′lerin progresif havasını fazlasıyla yansıtıyor. Sondaki akort kaydırma olayı ise parçayı farklı bir havaya sokmuş.

Porcelain Heart: Mikael’ın clean vokalini konuşturduğu ve grubun yeni üyesi Fredrik Akesson ile yazılan bir parça. Karanlık bir havası ve o havayı bütünüyle yansıtan bir klibi var!

Hessian Peel: Çok farklı tatlar içermekte… Clean vokaller ön planda olmasına rağmen tam yerinde gelen brutaller ile parça oldukça farklı bir yöne kayıyor. Albümün en uzun süren parçası olmasının yanı sıra 2:04 ve 07:21′de Backmasking olayları mevcut. Mesela 02:04′teki Backmasking şöyle: “Out of the courtyard, come back tonight. Hi sweet satan, i see you.” !

Hex Omega: Klavyeler, davullar, vokaller… Albüme yakışır bir kapanış parçası lakin gözden kaçması ya da ilk birkaç dinleyişte sizi “sarmaması” gayet doğal, bu parça sindirilmek istiyor!

-

Albümün değişik sürümlerinde yer alan dört “Bonus Track” daha var; Derelict Herds, Bridge of Sighs, Den Standiga Resan, Mellotron Heart.

Derelict Herds, Opeth’in kendine has ezgi ve tınıları ile başlıyor ancak oldukça progresif bir atakla brutale bağlanıp başladığı gibi sona eriyor.

Bridge of Sighs bir Robin Trower cover’ı. Parça orijinal versiyonuna göre biraz daha hızlı ve Akerfeldt’ın sesini çatallandıra çatallandıra okumasıyla biraz değişik bir hal almış.

Den Standiga Resan (The Continuous Travel) da bir cover, aslı ise Roxette grubuna ait ki Mordet i Grottan’dan sonra Mikael’dan dinlediğimiz ikinci isveççe parça; biraz daha naif biraz daha sakin.

Mellotron Heart da albümün beşinci parçası Porcelain Heart’ın “mellotron ve moog ile icra edilmiş atmosferik bir versiyonu”. Ayrıca Hessian Peel’den sonra bir Backmasking olayı da bu şarkıda mevcut.

Kadro:

- Mikael Åkerfeldt / vokal, gitar, produksiyon

- Fredrik Åkesson / gitar

- Martin Mendez / bas

- Martin Axenrot / davul, perküsyon

- Per Wiberg / klavye

- Nathalie Lorichs / konuk vokal (coil)