~Jester Prince

Yollar öldü bu gece,
Hem ceset hem mezar artık onlar,
Ve arabalar düşüyor içlerine,
Çığlıklar yankılanırken içlerinde.

Nihayet yetişti ay güneşe bu gece,
Ve milyonlarca yılın hırsıyla tecavüz etti ona,
Canının acısından o kadar parladı ki güneş,
Yıldızlar kayboldu gökyüzünde.

Tanrının cesedi bir çöplükte yatıyor,
Melekler isyan etmiş köleliklerine,
Ölüm kafayı fazla çekmiş,
Tohumlar bile ölüyor ulaşamadan yumurtaya.

Zevkten inleyerek açıyor jilet kesikleri,
Kızın narin bedeninde,
İsrafil fısıldıyor kızın kulağına kıyametini,
Kanına karışıyor masumiyetinin kanları olan gözyaşları.

Şüphe ayın davranışını takdir edip,
Yaklaşıyor yavaşça aşka,
Herkes merak ediyor kaldırımlardaki cesetlerin katilini,
Gölgelerin içinde sırıtıyor umut,
Yalarken kanla kaplı ellerini.

Şeytan boğazlıyor zebanilerini teker teker,
Sıkılmış yıllardır onlara krallık etmekten,
Nihayet diye haykırıyor her seferinde,
Nihayet kurtuluyorum bu esaretten.

Umursamadan martılara yem atıyor yaşlı adam,
Ne olmuş biraz karmaşa varsa
Diye düşünüyor bakınca çevresine,
O sırada denize itiyor onu umut,
Martılar ziyafet çekiyor cesediyle kıyıya vurduğunda.

İki orospu geziniyor basarak cesetlere,
Dolgun vücutları ölülerin bile hayalinde,
Azrail yaklaşıyor soldaki orospuya,
Bedavaya olmaz mı diyor sessizce,
Nasıl olsa bu son gece…