Beyfendiler manastırımızda bir buçuk hafta kaldılar. Yatakhane binamızın batı kanadı, sadece onların için ayrılmıştı. Yemekleri özel olarak odalarına gidiyor, gün içinde rahatsız edilmek istemiyorlardı. Batı kanadına izinsiz girmemiz yasaktı. Geceleri garip seslerin geldiğini duyar gibi olur korkardım ama, aldırış etmezdim; baş rahibenin bir bildiği olmalıydı.

Bir buçuk haftanın sonunda beyfendiler baş rahibeye bir liste verdiler. Anlaşılan tüm vakitlerinde rahibeleri incelemişler, uygun adayların bir listesini çıkarmışlardı. Tam iki düzineydi, bir de şaşırtıcı bir şekilde ben. O gece tüm eşyalarımızı, ki aslında bir çift kıyafet dışında özel eşya bulundurulmamıza izin verilmiyordu, toparlayıp vedalarımızı etmemiz istendi; İngiltere’ye gidiyorduk ve muhtemelen geri dönmemiz zor olacaktı. Benim için dert değildi; akrabam olmadığı için herhangi bir yeri evim olarak kabul etmek kolaydı. Bağ kurmamak gerektiğini küçük yaşta zor bir yoldan öğrenmiştim.

Ertesi sabah erkenden yola çıktık. Herkes heyecanlıydı; kurulacak yeni bir kilise için seçilmek! Benim için hava değişiminden öte bir şey değildi bu yolculuk; ana vatanımın yakınına gidiyordum. Kim bilir, belki yeterince dua edersem oraları tekrar görebilirdim bir gün? Onun dışında ne yiyeceklerdi acaba, hava nasıl olacaktı? Orada nasıl davranacaktı bizlere?

Uzun süren bir yolculuktan sonra Londra’ya vardık. Beyfendilerden altı tanesi bizden ayrıldı, kalanlar ise bizi yeniden toparlayıp arabalara bindirdiler. Anlaşılan şehrin uzağında, kırsalda bir yerde efendilerden birinin toprağı vardı ve oradaki kilisede görevli olacaktık. Bir an garipsedim bu durumu; 25 rahibe gerçekten gerekli miydi ufak bir kırsal kilisesi için?

Şu an düşünüyorum da, keşke daha derin düşünseymişim; o zaman belki olacakları engelleyebilirdim.