Önyargı hakikaten de çok güçlü bir zehir. O zehirin kontrolü ele geçirmesini engellemek zor ama başardığımızda elde ettiklerimiz çoğunlukla paha biçilemez. Önyargı etki alanım Hayko Cepkin’in Yarası Saklı albümü ile hayatıma girmesini uzun süre geciktirmişti. Tipine bakarak videosu geldiğinde değiştiriyordum, şarkının da sadece ilk 1 dakikasını dinlemiştim belki de. Fırtınam ile o etki alanından çıktı ve albümü aldım. Önyargılarıma isyanım gecikmedi tabii ki çünkü çok sevmiştim albümü. İkinci albüme elim gittiğimde kafam rahattı. İyi müzik bekliyordu beni. Yanılmadım da. Brutal vokali sevmeyen bendenize doğru yerde kullanıldığı zaman nasıl da işlevsel ve güzel olabileceğini gösterdi (Bakınız: Yalnız Kalsın’ın sonu). Tüm bu güzelliğe rağmen üçüncü albüm için endişeliydim. Hayko’yu sahnede birkaç kez izleme fırsatı bulmuş ve çok fazla brutal vokale yöneldiğini görmüştüm. Üçüncü albümün daha fazla bu söyleyişe yöneleceğini düşünüyordum. Sevemeyeceğimi düşünüyordum. Ama Hayko yine beni şaşırtmayı başardı.

Tanışma Bitti albümünü dinlemiş olanlar, albümün karanlık havasını hissetmiştir. Bu albümü tek bir sıfatla size anlatmaya kalksam sanırım bu Tekinsiz olurdu. Albümü elinize aldığınız andan itibaren bu his içinizi kemiriyor. Dört köşesinden vidalanmış bembeyaz bir tahtanın üzerinde solgun bir şekilde Hayko Cepkin – Sandık yazısı. Eski bir sandığı açarmış gibi üzerindeki tozu üfleyesi geliyor insanın. Sandığı açtığınızda sadeliği göze çarpıyor. İlk şarkı olan ve albüme de ismini veren Sandık ile birlikte kartoneti açtığımda az önce bahsettiğim tekinsizlik hissi tekrar ortaya çıkıyor. Şarkının sonunda ekg’nin yavaş yavaş duruşu da bu hissi had safhaya ulaştırıyor. Hemen ardından gelen ve aynı zamanda ilk video olan Yol Gözümü Dağlıyor ile küçük bir yolculuk başlıyor. Kartonet içerisinde Yol Gözümü Dağlıyor’un hemen karşısında göğe uzanan denizyıldızları üzerine uzanmış, gözleri kapalı bir adam resmedilmiş. Şarkının sözleri ve ezgisiyle o kadar uyumlu gözüküyor ki gözüme. Diğer şarkıya geçiyor cd. Gelin Olmuş. Ne kadar da tanıdık bir hikâye ülkemiz için diye düşünüyorum. Kartonete tekrar bakıyorum. Karahindiba (Radika) çiçeğinin üzerinde bulunan küçük beyaz tohumcuklar rüzgârın etkisi ile uçuyor. Sırayla şarkıları dinlemeye devam ediyorum. Ve her şarkıyı kartonet tasarımından da takip ediyorum. Uzun zamandır bu kadar güzel şekilde şarkılarla özdeşleşen tasarımlar görmemiştim. Sanat Yönetmeni Berat Kösemen’i kutlamak gerekiyor. Balık Olsaydım ile unutabilme özlemini dillendiriyor, Sahibi Yok ile pişmanlıkların nafileliğine dem vuruyor. Doyamadınız ile insanoğlunun doyumsuz maddeciliğinden yakınırken,  Açtırdınız Kutuyu ile salaklığına ve yalanlığına sövüyor. Sandığım Hazır’a geldiğimizde ise tüm bunları unutuyorsunuz. Çünkü yolculuğunuz tamamlanmak üzere. Beyaz bir gökyüzünde siyah noktaların parladığı bir havada, çölde bir kum tepesinin üzerinde bir sandık duruyor. Hemen yanında gökyüzü ile çölün birleştiği yere yakın olan karanlık bir ay sandığın üzerinde parlıyor. Arkadan nağmeli sesiyle Hayko “Sandığım hazır olsun” diyor. Ve yol bitiyor. Chopin’in Marche Funebre’si yani Cenaze Marşı karşılıyor sizi Yolun Sonu’nda.

Hayko’nun vokallerinin daha çok brutal olarak yapmasını beklediğimi belirtmiştim yukarıda. Bu albümde brutal vokal yokmuş gibi anlatmış olabilirim ama öyle değil. Bazı şarkılarda parça parça, bazılarının da neredeyse tamamında brutal vokal kullanılmış. Ama albüm kendini o kadar güzel dengelemiş ki hiç yadırgamadım brutal vokal ağırlıklı parçaları.

Sandık kavram albümü (konsept) olabilecek kadar bütün bir albüm olmuş. Daha açılış parçası ile insanı huzursuz ediyor, kapanışa kadar sandığı dolduruyor ve cenaze marşı ile sandığın kapağını kapatıyor. Daha önce birçok söyleşisinde dinleyenleri korkutmayı sevdiğini söylemişti Hayko Cepkin. Tanışma Bitti ile bunu ezgilerle bir nebze başarmış olsa da korku kavramı açısından bütünlüğü yakalayamamıştı. Sandık insanı en çok korktuğu ve en tekinsiz olan şey ile karşı karşıya getiriyor; Ölüm.