tan yeri ağarmaktaydı
siyahlı adam çölde kaçıyordu
silahşor da peşindeydi.
gün doğdu.
silahşor, uzayan gölgesine bakarak;
bugün dünyaları kurtaracağım dedi.
lakin, güneş göğün tam orta yerine yerleşince,
silahşor yeniden gölgesine dönerek;
“bir tavşan da bana yeter” deyiverdi.

24 Ocak, Cumartesi.

Buz gibi bir zemheri sabahında, boz beyaz bir kedi, geceyi sağ salim atlatışının şerefine sabahın aylaklığıyla sağa sola bakınırken, sıcak camekanının arkasından sokaktan gelip geçenleri huşuyla izleyen fırıncıyı fark etti. Fark edilmenin ve fark etmenin neticesinde hemen adımlarının ritmini değiştirip, kafasını nispet yaparcasına fırıncıdan öbür yana çevirerek, vakur adımlarla yolun karşı tarafına geçti. Bunu yaklaşan ayak seslerimden ürkerek mi yaptı emin değilim. Kendisi gibi sabah ayazını sokakta karşılayanlardan biri olarak, onun bu canlılığına hayret ettim. Ondaki enerjinin birazını bile hissetmeden sanki yerde bir şey arıyormuşçasına ağır ağır yürüyordum. Fırıncı benim gibi bu soğuk günlerde yıkanmaktan imtina ediyor olsa gerek, camın ardından dışarıyı seyrederken bir yandan da dükkanın sıcaklığıyla hafif terlemiş yüzünün ve ensesini ovuşturdukça dökülen yumak yumak kirlere baktıkça hoşnut oluyordu. Fırıncının bu garip huyunu bilen ve onunla her seferinde teşbih yoluyla alay eden mahalle esnafına karşın, o bunu herhalde bir tür cilt bakımı olarak addettiğinden söylenenlere kulak astığı yoktu. Zaten kocakarı ilaçlarına pek meraklı olan ve ara sokaklardan birinde açılmış aktar dükkanıyla sıkı fıkı olan bu zatın bu tür hezeyanlar içinde olması pek tabii idi onlara göre.
(Read the rest of this story.)

Bertolt Brecht

bir pilottu kardeşim. 
güzel bir günde emri geldi. 
hazır etti çantasını 
güneye doğru koyuldu yola. 

bir fatihti kardeşim. 
yerimiz yoktu yaşamaya. 
topraklar ele geçirmekti 
öteden beri hayalimiz. 

kardeşimin fethettiği yer şimdi 
guadarrama dağlarında 
boyu tam bir seksen, 
derinliği bir elli.