Beneath the ground
Editör'den...
Günümüzde, önemli bir problemimiz olmadığı halde mutsuz hissederiz kendimizi ve şaşarız bu duruma, şaşkınlığımız daha da öfkelendirir bizi. Bilemeyiz gittikçe nasıl yalnızlaştığımızı ve aslında kaçtığımız gerçeklerin bizi yalnızken yakaladığını. Çünkü hayatımız genel olarak sorunsuz olsa bile başkalarının uğradığı haksızlıklar; bize göre daha şanssız olmaları, için için yer bizi. Yalnızlıkla bunu aşabileceğimizi düşünürüz. Ama hayır, mutlu olabilmek adına başkalarının da olsa sorunlarını es geçmek tatmin etmez bizi. Daha fazla mutsuzluktan başka elimizde bir şey kalmaz.
Bu yüzden başka insanların mutluluğu da mühimdir bizim için. Bu başkaları illa ki tanıdık biri olmak zorunda da değil, insan olmaları (hatta daha hassas kişilerde canlı olmaları) kafi. Bu yüzden de toplumdan kendimizi soyutlayıp yalnızlaşmak hiç bir zaman mutlu edemeyecektir bizi. İhtiyacımız olan şey toplumla beraber dönüşebilmek ve sorunlarımızı aşabilmektir. İnsanların baskısı olmadan ama onların sıcaklıklarını içimize çekerek bir nefes almak mümkün sanırım.