Hong Kong’da geçen, Kowloon Children’lara karşı yapılan savaşta kendine ün edinen bir vampiri anlatıyor B.B.B. Evet, vampir dedim. Ama bilindik vampir hikayelerine pek benzemiyor. Daha çok, bu ün yapan karakterin, yani Jirou Mochizuki’nin etrafında dönüyor hikaye. Çok fazla şaşırtan, “plot twist”* denilen geyiklere sahip olmasa da klişeden de uzak bir hikayeye sahip olduğundan B.B.B. bu konuda artı puan alıyor. Anime bittiğinde de bütün sorular yanıtlanmış oluyor ve akılda herhangi bir soru işareti kalmıyor.

Hikayenin devamında genelde çizim ve animasyonlara değinirdim ama bu sefer seslere bir ayrıcalık tanınması gerektiğini düşünmekteyim. Kesinlikle sesler çok daha öne çıkıyor B.B.B.’da. Özellikle Jirou’nun kardeşi Kotarou nun seslendirmesi (Omi Minami – Code Geass’daki Euphemia’nın da sesi ayrıca-) çok başarılı. Her karaktere ayrı ayrı özen gösterilmiş ve “x karakterini de y seslendirseydi keşke” sorularına mahal bırakmıyor. Ayrıca belirtmek isterim ki ana karakter Jirou devamlı kibar çekimde konuşuyor ve ara ara da saygı dilini kullanıyor (Düz yani gündelik hayatta kullanılan dile göre çok nadir kullanılır saygı dili.) Ayrıca B.B.B.’nin açılış ve kapanış şarkıları da çok başarılı. Her bölümden önce ve sonra dinledim-izledim- ben şahsen. Açılış şarkısı olan “Ashita no Kioku”yu Naozumi Takahashi; kapanış şarkısı olan “Shinikirou”yu da Loveholic seslendirmiş. Loveholic’in Güney Kore’li bir grup ve Shinkirou’nun da Korece-İngilizce bir şarkı olması da ufak bir not.

Çizim ve animasyon inanılmaz başarılı olmasa da görevini yerine getiriyor. Animasyonlar yeterince akıcı ve bütün anime boyunca birkaç küçük hata dışında göze batmıyor. Renkler ise normal vampir temalı animelerin aksine daha canlı. Çok karanlık bir atmosferi yok.

Karakter gelişimine fazlaca dikkat eden biri olarak söyleyebilirim ki, karakterleri 12 bölümde olması gerektiği kadar gelişen B.B.B. bu konuda görevini oldukça iyi bir şekilde yerine getiriyor. Başta sevilmeyenler bile, anime bittiğinde favori karakter haline gelebiliyor. (bkz. Cain Warlock)

Toplamak gerekirse, komedi serpiştirilmiş vampir temalı bir aksiyon Black Blood Brothers. 12 bölümden fazla olabilecek potansiyeli de var. (Hoş, aksiyon sahneleri biraz daha uzatılsaydı bir 20 bölüme kadar çıkabilirdi.) Ne izlesem diye düşündüğünüz vakitlerde çerezlik olarak alın, izleyin. En sevdiğiniz anime olmayacak belki ama yine de pişman olmayacaksınız.

7.5/10

*plot twist: İzleyiciyi ters köşeye yatıran olay.

Yotsubato Kiyohiko Azuma’nın diğer bir şaheseri ama benim için bir numaralı eseridir. Eğer 4chan’a takılan arkadaşlarımız var ise, bu manganın baş rol karakterine az çok aşinadırlar (404 kızı). Kiyohiko Azuma’yı da Azumanga serisinden hatırlayacaksınız ki kendisi espiri anlayışı oldukça gelişmiş, belirli bir seviyenin üzerinde olan ve hayata çok değişik açılardan bakan favori mangakalarımdan birisi. Yotsuba ile kendisini aşmış, bizi bu yapıtı ile hayatta yaptığımız en ufak şeylerden biraz olsun zevk almamızı sağlamıştır. Zaten manganın konusu yani ana konsepti “Enjoy everything!” değil mi? Yani görüp görebileceğin en ufak şeylerden bile eğlenmeyi bil diyor bize Yotsuba. Peki nedir, neyin nesidir bu seri?

Yotsuba yeşil saçlı ve kocaman hayat dolu gözlere sahip, hiç bir şeyden bihaber ve bir fikri olmayan dünyalar tatlısı saf bir kızdır. Çevresinde olup bitenler hakkında hiç bir bilgisi yoktur, klimalardan umulmadık bir biçimde korkar ve o kadar hayat dolu bir kızdır ki komşularının evine bile girip evi altına üstüne getirir ama sevecenliği ve insanlar ile ilk bakışta kaynaşmasıyla onun bu tatlılığı yaramazlığını örtbas eder.

Manga Yotsuba ve babasının kırsal bir kesimden şehire taşınması ile başlıyor. Bu yeni taşındıkları evinin hemen yanındaki evde ise üç kız kardeşin bulunduğu Ayase ailesi yaşıyor. Daha ilk karşılaşmalarında Yotsuba’nın şirin ve meraklı tavırları sayesinde çabuk bir biçimde kaynaşıyorlar. Kendisi birazcık bela ve yaramaz da olsa onu okumaya devam ettikçe onun ne kadar da çevresi için neşe ve komedi kaynağı olduğunu göreceksiniz.

Yotsuba’nın temel bir hikayesi yok. Sadece hikaye Yotsuba’nın çevresi etrafında dönen, hayattan kesitler mantığı ile ilerliyor. Yani o kocaman gülümsemesi ve saflığı ile, her şeye içten tavırlar ile yaklaşımı sizi öyle bir noktaya getiriyor ki keşke benim de böyle tatlı bir kızım olsaydı diyorsunuz. O kadar saf ve bön bir tavırı var ki ilk bakışta bu kızın kafasından bir sorunu mu var diye düşünüyorsunuz; ama olay o değil, onun saflığı ve içten tavırları bizim bu hayatta unuttuğumuz en büyük etmen. O yapay değil ve çevresindeki olayları elinin tersi ile itiyor, kendisini hayatın akışına bırakıp yaptığı hal ve tavırlar ile bize saf bir komedinin nasıl olacağını gösteriyor.

Kısacası eğer bir komedi hikayesi okumak istiyorsanız, olur da canınız sıkılırsa veya eğlenceli bir hikaye okumak istiyorsanız mutlaka bu mangayı okuyun. Zaten benim amacım da bu mangayı herkese okutmak. İlk bölümü uzun bir aradan sonra çevirebildim. Umarım beğenirsiniz, eğer çeviri veya benim bu sunumum ile ilgili tavsiye, eleştiri ve çeviri hakkında söylemek istediğiniz bir şeyler var ise bana mail ile ulaşabilirsiniz. İlk bölüme şuradan ulaşabilirsiniz.

Tanıtım:

Position deneyimli kalem Ashinano Hitoshi’nin son çalışmalarından biri. Lakin henüz tamamlanmamış 7 bölümden oluşuyor. Ashinano Hitoshi usta en çok Position’dan önce yarattığı Yokohama Kaidashi Kikou (veya Quiet Country Café diyede biliniyor) adlı çalışmasıyla tanınıyor. Eğer Yokohama Kaidashi Kikou (YKK) isimli mangası hoşunuza gittiyse bu da demek oluyor ki kesinlikle bu çalışmasından da zevk alacaksınız.

Position Sukiya Keiko adlı kızın ve onun arkadaşlarının günlük hayatta yaşadıkları olayları içeriyor. Keiko’nun başka insanları göremediği şeyleri görebilme gibi özel bir yeteneği var. Ama böyle bir yeteneğe sahip olduğundan dolayı canının fazla sıkıldığını söylemek yalnış olur. Eğer bu hikayeyi doğa güçleri olan bir kızın yaşadığı gariplikler olarak görüyorsanız bunu tekrar düşünmenizi tavsiye ederim.

Hikaye tamam basit olabilir; ama süpriz ve heyecanlarla dolu bir hikaye. YKK’da olduğu gibi, Position da aynı sakin ve yavaş hikaye anlatımını tercih etmekle birlikte her bir karakterin günlük yaşamda ne yapıp neler ile karşılaştıklarına, bu karakterlerin kendi anlatımı ile birlikte tanık oluyoruz. Kısacası Position hayatın bir kesiminden bir kesitin anlatıldığı bir hikaye, tür (slice of life story). Ashinano Usta’nın çizimi klasik olsa da Usta’mızın stilinden nefret edip etmemek size kalmış. İşte bu yüzden onun çalışmaları herkese göre değil. Ashinano’nun stili geçtiğimiz yıllarda hayatın bir kesiminden kesitlerin anlatıldığı hikayeler için klasik hale gelmiş ve hemen hemen bu türdeki hikayeler onun çalışmaları ile kıyaslanır hale gelmiştir. Bunun yanında bu hikayeler YKK ve başka hikayeler ile kıyaslanıp anlatılan konunun ne kadar iyi olduğu gibi karşılaştırmalar da yapılmıştır.

Position’da karşılaşacağımız fantazi etmenleri pek de insanı şok edicek ve bu nasıl bir şey diye insanı hayretlere bırakacak etmenlerden oluşmuyor. Tam tersine karşılaştığımız olaylar, insanı düşünmeye sevk ederek “acaba bu olaylar gerçek hayatta yaşanabilir mi?” diye meraklandırmada gerçekten de başaralı bir anlatıma sahip (Aynen YKK’da olduğu gibi.) Anlatılanların amacı gayet basit:

Sahip olduğumuz doğanın bazen ne kadar gizemli; ne kadar güzel olabileceğini ve en önemlisi çevremizde sahip olduğumuz güzelliklerin daha çok farkına varmamız gerektiğini gösteriyor bu hikaye bize. Bunun yanında hikayenin geri kalanıda genellikle Keiko ve arkadaşlarının yaşadığı günlük olaylara yoğunlaşıyor.

Bölümlerin linkleri:

7

6

5

4

3

2

1

Müziğe önem verir misiniz bilmem ama benim hayatımda önemli bir yer tutar. Hep bir bateri çalmak istemişimdir mesela. Bir grup kuralım, amatör bir şekilde çalalım felan. Olmadı (Kahrolsun apartman hayatı ve baterilerin yüksek fiyatı). N’apalım, biz de dinliyoruz. Şansımıza o kadar güzel gruplar var ki.

Böyle bir giriş yapmak istedim bu sefer. Çünkü bu seferki anime incelemem -ikinci oluyor- müzik ve komedinin birleşimi. Kahramanımız Souichi Negishi, yaşadığı küçük köyden, okumak için Tokyo’ya yerleşen bir genç. Ayrıca bir pop müzik tutkunu. Ancak bir şekilde kendisini, küçük ama hızla yükselen bir grup olan Detroit Metal City (DMC)’de bulmasıyla konumuz şekilleniyor. DMC, sert müziği ve sözleri olan bir death metal grubu ve Negishi’nin tam anlamıyla -üyesi olsa bile- nefret ettiği bir grup. Kendisi için düşünmesi bile acı verici olan şeyleri gerçekten yapıyor olması ve buradaki durum ironileri ise DMC’nin asıl komedi unsuru.

Anime, bazılarının anlayabileceği üzere ismini, ünlü glam rock -hard rock diye de geçebilir- grubu olan KISS’in Detroit Rock City şarkısından alıyor. Ayrıca DMC, aynı KISS gibi makyajlar içinde sahneye çıktığından, KISS’in bu anime üzerinde ne kadar etkisi olduğunu anlayabiliriz. Sadece o makyaj unsurundan birkaç bölüm çıkartılabilmesi ise yazarların ve buna hayat katan animatörlerin gerçekten eğlenceli insanlar olduğunu gösteriyor.

Yapımcı Studio 4°C, daha çok OVA* çıkartan ve The Animatrix, Batman: Gotham Knight gibi yapımlarla öne çıkan ünlü bir stüdyo -ki gerçekten de başarılı yapımlardı-. Hatta şöyle söyleyebilirim ki, bir sürü yerde adları geçmesine rağmen, çıkardıkları TV yapımları “Mahou Shoujo Tai Arusu” ve “Kimagure Robo”‘tan ibaret.

Animenin direk ele aldığı unsur müzik olduğundan -ve deliler gibi övdüğümden-, bu konuda başarılı olduğu gerçeğini daha yazının başında çıkartabiliriz. Genelde metal ve pop müziği ele alan animenin “Satsugai” adında hoş bir açılış parçası var. Kapanış şarkısı da “Amai Koibito” adındaki pek umrumda olmayan bir pop şarkısıydı. Seveni vardır o ayrı.

Çizimler hakkında söylenecek pek bir şey yok. Çünkü, tabiri caizse, odun gibi animasyonlar olmadığı sürece, bu tür bir animede bakılacak son şeylerdendir. Ama o da az sorunlu, kendine has bir havası olacak şekilde yapılmış ve göze de batmıyordu. Yapımcılarının da en iyi animasyonu yapmak gibi bir iddialarının olduğunu sanmıyorum bu animede.

Karakterlerin -yan olanları da dahil- muhteşem, şarkıların güzel ve komedinin göz yaşartıcı olması, bu animeyi herkese önermem için yeterli sebeplerdir sanırım. Bazı yerlerde geçen küfürler sizi rahatsız etmeyecekse, hemen edinin, izleyin, gülün. Gülmek güzel şey be mirim.

*OVA (Original Video Animation): Televizyonlarda yayınlanmayan, DVD ve benzeri şekilde piyasaya sürülen animelere verilen ad. Genelde bir anime serisinin devamı olurlar. Kendi başına küçük çaplı (3-12 bölümlük) seriler de olabilirler. Örneğin, DMC de bir OVA’dır. Ayrıca nadir de olsa, kendi başına bir seri olan OVA’ların bir ya da iki bölümü, promosyon amaçlı olarak televizyonlarda yayınlanabilir.

-Yazıya yediremediğim ufak bir not: Anime 13 bölüm sürüyor ve her bölüm 12-13 dakika, kısa yani.

Öncelikle söylemeliyim ki, Rosario + Vampire’ı garip bir şekilde, sevdim. Hoş vakit geçirtecek, güzel bir anime arıyorken, vampir sevgim kabardı ve bir yerlerden Rosario + Vampire’ı buldum. Etiketlerine baktığımda yaşadığım tek şey hayal kırıklığı oldu gerçi. Malum, ecchi ve comedy birleşimini pek seven biri değilim. Basit buluyorum, kısacası. Sonuç olarak izledim, hem de bir çırpıda.

Olay, Tsukune Aono adındaki, tam anlamıyla klasik bir gencin, yeni lisesinde geçiyor. Lakin, bu liseyi diğerlerinden ayıran bir özelliği var: İnsanların olmaması. Evet, daha önce karşımıza pek çok defa çıkmış fantezi ürünlerinin bulunduğu bir okul bu ve insanlar da pek hoşnut karşılanmıyor. Görüldüğü üzere pek basit bir konusu var. Comedy ve ecchi birleşiminden daha ötesini beklemezdim açıkcası (Benim gibi bir shounen ve spor animeleri hayranından böyle laflar duyabilirsiniz, ne bu böyle demeyin lütfen.)

Çizimlerin ve animasyonun kalitesi, oldukça iyi. Baş döndürücü bir havası yok ama çok çok belirgin hatalara da sahip değil. Sevdiğim özelliklerden biri olmuştu yani. Renk paleti olarak, aynı animenin kendisi gibi, canlı bir havası var ve duruma göre gayet kasvetli bir hale de dönüşebiliyor. Ayrıca, bol bol fan service olayına girilmiş ve altından başarıyla kalkılmış.

Karakterler ve gelişimleri, göze en başarısız gelen kısımlarıydı Rosario + Vampire’ın. Herkesin sevebileceği karakterlerden birer tane konulmuş. Çok iyi ve güzel, onun rakibi ve güzel, küçük ve güzel, sert ve güzel. Hepsi güzel, hepsi klişe.

Sesler, yine, animeye uygun bir şekilde hazırlanmış, sade ve hoştu. Ancak, açılış ve kapanış şarkıları, bana gayet sıkıcı geldi ve bir kere izleyip, bütün anime boyunca atladım bu bölümleri -ki ben, her bölüm izlemeye çalışırım.-

Geldik, en çok önem verdiğim yere: Eğlence. Ben Rosario + Vampire’ı izlerken eğlendim. İzlerken her an kahkaha mı attım, hayır. Hüzünlendim mi, hayır. Heyecanlandım mı, hayır ama eğlendim. Nasıl bilmiyorum ama (yazıyı da olumsuz yazdım gibi zaten) eğlendim ve bu 13 bölümlük kısacık animeyi  (üstüne de 2 bölümlük özel bölümlerini) bir çırpıda izleyip bitirdim.

Size bu animeyi, çizimleri çok sağlam, harika müzik ve ses efektleri vardı ya da müthiş hikayeye sahipti diyerek övemem. Güvence de veremem, kesinlikle beğeneceksiniz diyerek. Ama tek bir şeyden eminim ki, ilginç bir şekile bağlanacaksınız ve sonuna kadar izleyeceksiniz. Rosario + Vampire hakkında güzel olan şey de bu zaten.

Öncelikle şunu belirtmeliyim, One Piece hakkında bilmeniz gereken iki şey var. İlki çooook uzun olduğu. Şu anda 379 bölümü mü ne yayınlanmış internette. İzle izle bitmiyr ve bu kadar çok olduğundan kolay kolay indiremiyorsun da. Yani getir izleyeyim gibi bi şansınız yok. İkincisi, One Piece çok iyi! O kadar iyi ki sizi kendine esir edebilir ve bir sonraki bölümü izlemek için delirir halde bulursunuz kendinizi, olan size olur, 1 hafta aralıksız izleseniz de One Piece bitmez ama siz bitersiniz. Bu açıklamalardan sonra animeyi anlatmaya geçebilirim.

Korsanlar kralı Gol D. Roger yakalanır ve idam edilmek üzere halkın karşısına çıkarılır. Biraz sonra ölecek bir adam için gayet sakindir. Gülerek “Hazinemi mi merak ediyorsunuz? Hepsini orada ‘tek parça’ halinde bıraktım” der. One Piece ismi de buradan gelir, yani dünyanın en büyük ve harika hazinesi. İşte bu açıklamasının ardından idam edilir. Ölürken bile gülümsemektedir. Bu sözlerinin ardından şansının ve kaderinin peşinden koşan erkek ve kadınlar yeni bir çağ başlatır, korsanlığın altın çağı! İşte Anime bu şekilde başlar. İlk bölümde şaşkın korsanımız Luffy bir fıçının içinde denizde sürüklenmektedir, olaylar gelişir. Kısa zaman içinde öğreniririz ki bu şaşkın genç ileride korsanlar kralı olacaktır, en azından kendisi öyle iddia etmektedir :).

Bölümler ilerleyip tayfanın geri kalanı ekibe dahil oldukça daha bir bağlanırsınız animeye. Ufak bir gemide seyahat eden ufak, garip bir gruptur “hasır şapka korsanları” (isim Luffy’nin hep kafasında gezen hasır şapkadan gelir ve çok da güzel bir hikayesi vardır, merak edenler için bölüm 4 :)). Bu ufak grup birçokları tarafından başta ciddiye alınmasa da sonradan hepsine bunun ne kadar büyük bir hata olduğunu üstüne basa basa (ya da onların üstlerine :)) anlatmıştır.

Ayrıca animenin başladığı dönemin şöyle bir önemi vardır; Korsanların altın çağı sona ermektedir. Yeni bir çağ kapıdadır. Ama kimse ne olacağını kestirememektedir. Dünyanın kaderi ortadadır bir nevi ve çok büyük güçler geleceği istedikleri gibi biçimlendirmek için savaşırlarken Luffy ve tayfası tam bu olayların ortasında tek başlarına küçük ama güçlü bir fırtına gibi emin adımlarla rüyalarını gerçekleştirmek üzere ilerlemektedirler ve yollarına çıkmak görüldüğü üzere pek akıl karı değildir :).

Spoiler vermeden animenin genel hatları bukadar anlatılabilirdi sanırım :). Özetle çok güzeldir One Piece. İşlediği konular da çok güzeldir. Özgürlükten dem vurur, hayallerinin peşinden koşmaktan bahseder, Luffy’nin ekibinde herkesin büyük düşleri vardır gerçekleştirmek istedikleri ve bir keresinde Luffy’nin söylediği gibi daha azı da geleceğin korsanlar kralının tayfasında yer alacak birine yakışmaz, hepsinin büyük emelleri vardır. Ve bu uğurda çalışmayı; çaba sarfetmeyi öğütler anime. Mihawk “Suprass me!” der Zoro’ya, yani “Aş beni!”. Bu başkaları için imkansızken Zoro adım adım ilerlemeye devam eder bu yolda.

Bütün bunlar dışında dostluktan dem vurur One Piece, dostluk en önemli şeydir hasır şapka (en. straw hats, jap. mugiwara) tayfası için. 3 silahşörler gibi birimiz hepimiz, hepimiz birimiz için demişcesine yaşarlar. Tek bir arkadaşlarını kurtarmak için ölüme gitmekten; cehennemi yaşamaktan çekinmezler, dünyaya savaş açmak umurlarında değildir, onlar bir arada olduğu sürece ölüm düşmanlarının olacaktır, cehennemi onları kızdıranlar yaşayacaktır ve bütün dünya savaş açsa dahi onların karşısında duramayacaklardır…

Evet, fazla gaza gelmiş bir adamım ama bu anime benim için özel. Hala bitiremedim, 325.’te son sezonun başında bekliyorum, ilk fırsatta tekrardan başlayıp bitirene kadar bırakmayacağım. Ayrıca hepinize tavsiye ediyorum. Nasıl izleyebilirim? Getirsene lan? vb. sorularla gelenlere, animeyi indirecek kadar boş yer yok bilgisayarımda diyorum, o yüzden ben de bölüm bölüm internetten izliyorum. Siz de izlemek isterseniz, Google’ı açın ve “watch one piece” yazın, ilk gelen sitede bütün bölümler listelenmiş durumda. Arada bazı bölümlerde sorunlar var, böyle bir durumda da yine Google’ı açıp (başına watch koymasanız da olabilir, iki şekilde de deneyin) “watch one piece episode ###” yazıp (### yerine bölüm numarası gelecek) aratırsanız, izleyebileceğiniz birçok link bulursunuz.

Hepinize iyi seyirler…

Soul Eater geçtiğimiz kış başlayan BONES yapımı bir seri. BONES ekibi sevilen ve etrafta konuşulan bir çok baş yapıtın arkasındaki ekiptir. Full Metal Alchemist, Darker Than Black, Eureka Seven gibi başarılı yapımlara imza atan bu kadro, kuruluşlarının 10. yılı şerefine Soul Eater isimli bu güzel seriyi yayınlamaya başladılar.

Bilinen bir çok animenin aksine bu seri sıradışı bir çok özelliğe sahip. En başta çizimlerine değinmek istiyorum.

Cell Shade teknolojisi kullanılmış bir bilgisayar oyunu gibi, 3 boyutlu izlenimi verip aslında 2 boyuta sahip esrarengiz bir çizime sahip. Seri boyunca belli bir iki yer dışında başvurulmayan 3B, size bütün seriyi kaplıyormuş izlenimi verecek ve bunu sadece çizimler ile becerebilmek büyük bir başarı.

İkinci olarak türüne değineyim. Soul Eater, “şudur” diyemeyeceğiniz kadar çok türü içinde barındırıyor. Asla sıradan bir aksiyon değil, komedi animesi hiç değil. Mükemmel savaşlara sahip, meraklandırıcı hikayesi ile birlikte her bölümde bir şekilde karınlarımıza ağrılar getiren, belli bir okul hayatı örneği sunan ve yaptığı göndermelerle parodi serisiymiş gibi davranan Soul Eater’ın türü ancak “Soul Eater” olabilir. Zaten bir çok belli başlı sitede en az 10 türü içinde barındırdığı belirtiliyor.

Biraz hikayesinden bahsetmek istiyorum. Sıradan insanlarla birlikte “silah” diye isimlendirilen insanların da bulunduğu bir dünyada düzenin sağlanması Shibusen isimli okulun öğrencilerine düşmüştür. Okul müdürü Shinigami-sama (ölüm tanrısı), öğrencileri ise “silahlar” ve “silah ustaları”dır. Bu çocuklar partnerleri ile Kishin denilen iblislere karşı savaşmayı bu okulda öğrenirler. Kishin denilen varlıklar çok güçlüdürler ve kötü birisinin bunlara dönüşebilmesi için öncelikle ruhunu kötülükle beslemesi gerekir. Shibusen öğrencileri okul hayatları boyunca bu Kishin olamamış kötü kişilerden 99, ardından da bir cadıyı yenerek ödül almaya hak kazanırlar. Ödül, silaha Ölüm Orağı’na (Shinigami’nin silahı) dönüşebilme yeteneğinin verilmesidir. Ana karakterlerimiz bu yolda değişik maceralar yaşarlar ama bu sırada arka planda kötülük sinsi sinsi güçlenmektedir. Bu iki tarafın yollarının kesişme hikayesi, 51 bölümlük bu mükemmel seride göreceğiniz öyküdür.

Bu kadar tanıtım yeter. Benim bu seriyle olan ilişkim FANSUB dediğimiz hayran yapımı altyazı üzerine. Türkiye’de özellikle anime konusunda bu işle ilgilenen sayılı insanlardan biri olarak böyle bir tanıtım yapmak istedim. Bölümler ve fazlası için hepinizi bloguma bekliyorum.

http://www.deddosubs.com/

(Orjinal boyutlar için resimlere sağ tıklayıp bakabilirsiniz)

Yotsubato! 2001 Temmuz ayında Piooner aylık komedi dergisi Azumanga İki adında Azumanga Kiyohiko’nun kısa hikayelerinin yer aldığı dergiyi piyasaya çıkardı. Dergiyle birlikte iki küçük kitap ile tek bölümden oluşan “Wallaby” ve “Try Try Try” (hadisene hadisene hadisene), bonus CD’yle birlikte piyasaya sürülmüştü. O zamanlar Azuma Azumanga, Daioh’u yaparak çok başarılı bir çıkış yapmış oldu; fakat bu serinin yeni Azumanga İki ile bir alakası yoktu; her ne kadar bu bu eserler aynı yaratıcının elinden çıkma seriler olsa da.

Try Try Try sonradan Yotsubato adlı seriye dönüştü ve aylık Dengeki Daioh adlı Japon magazin dergisinde dizi olarak yayınlanmaya başladı. Konu olarak yonca yaprağını andıran saç stiline sahip küçük kızımız olan Yotsuba’nın ve babasının eski evlerinden yeni evlerine taşındıklarında başlarından geçen hikayeler anlatılıyor. Tabi ana karakter Yotsuba olduğu için genel olarak hikaye Yotsuba’nın etrafında geçiyor. Hal böyle olunca bu küçük kızımızın başından geçen komik olayları okumak bize düşüyor. Ah bir de yeni taşındıkları evin yan komşusu ile hemen sıkı fıkı oluyor Yotsuba ve komşusunun aile fertleri ile yaşadığı olaylar gerçekten komik olmakla birlikte sahiden de görülmeye değerler.

Peki bu Try Try nedir? Azumanga İki ve bonus CD ile birlikte gelen bir nevi web komedi türü olan kısa hikayeler yani özel bölümlerdir. Zaten bu iki özel bölümden sonra Yotsuba tutulmuş sonraları bir Japon dergisinde aylık dizi haline gelmiştir. İlk özel bölümde (Kısa hikayeler – mini bölüm: Ena-chan’nın yaramazlıkları) Yotsuba’nın ve komşunun küçük kızı olan Ena’nın okuldan eve giderken yolda buldugu ilginç birseyin hikayesi anlatılıyor. Yine bu hikayeden sonra ikinci özel bölümde ise (Kısa hikayeler – bölüm 2) Yotsuba’nın mahallede yaptığı yaramazlığa tanık oluyoruz. Bu ilk bölümü takiben tek sayfalık kısa bir ikinci bölüm yayınlanmıştır (Hadisene Hadisene Hadisene – Yaz özel bölümü). Bu hikayemizde ise Yotsuba’nın şehirde babasının yanından ayrılması ve şehirde yaşadığı kısa macerası anlatılıyor.

şimdi sizi bu kısa hikayeler ile başbasa bırakayım. Eğer vakit bulabilirsem gelecek aydan itibaren asıl hikayeyi yani orjinal serinin (Yotsubato!) ilk bölümünü buradan okuma şansına sahip olacaksınız.Ve yine güzel haber, yeni bilgisayar aldığım için photoshop gibi resim editleme programlarına sahibim artık. Gelecek aylardan itibarek eğer okul ile sorunum olmazsa daha değişik manga çevirileri ile karşınızda olacağım. Sevgiler ^^/)