“Wee i’m eating young people.”
“Wee, i’m dancing, hi-hi.”

Year – 2019

A virus that invading human brain with its DNA and making human to flesh-eater creatures, just leaked out. That virus controlling people and giving them evil thoughts. But their behavior and memories are staying same. So, they are same people with evil thoughts and ugly look.

“Michael Jackson, the zombies’ leader is just making a statement Tom ;
‘Dear World, we are going to invade you my dear. Hi-hi,huuu shamona.’
MJ is moonwalking now,Tom. We’re back on you.”

Virus couldn’t get out from America, but it is controlling almost all America. There are some resistance groups, and they are planning to kill MJ, then force zombies to make an election. Then they will use the power of democracy to make a civil war in zombie society. So when they discuss hard and be angry, they will kill each other. Then the resistance groups will eliminate the stressful and problem zombies, and clean all America from the virus-and the zombie problem.

**

Child was walking on the street. He was also singing. There was MJ’s territory, and resistance group wants to give MJ a feed to kill him-or it, whatever MJ is. At the top of the street, MJ showed himself. He was moonwalking. He came to near of the child and his eyes shined. At that time, guys used the rope to “beat it”-ZombieMJ. Mark-a resistance leader- roped him, and took him to main building. MJ didn’t react them to free himself. He was relax. They bring a chair to make him sit. Then they started to talk with MJ.

“Uuu beybi, there is a movement, ha MJ?”

“Ehm,hi-hi. You guys are fuc*ing idiots. Zombies don’t really care about you. Because you are losers. The future of humanity is us, we are smarter than you, we have a better strenght than you. We have just an ugly look. And yeah, we’re evil. Like zergs from Starcraft.”

“Whatever, we have more funny and colourful lifes. We are making world better. And we are smarter than you.”

“What better ? You are cutting down trees, you are harming nature, you are fucking killing animals, using nuclear weapons. And think, how did that virus be ? YOU DID IT. YOU MADE US BORN. You are parasites. With your lifes, world is going to die.”

“THAT’S ENOUGH.”

Mark just bring his hand to his belt and used katana to bring MJ’s head down.

“Hi-hi. Is that funny now you fuc*ing creep ?”

**

“Obama, Obama, Obama, Obama !”

Some zombies were supporting Obama to be their president. Btw, Obama died at 2014, and assassin killed him with a knife. He said he was affected from Assassin’s Creed, and then world banned Assassin’s Creed. Well, that is the fate of games. Someone kill someone, then anybody don’t blame the parents, they always blame other things like video games.
Other side was supporting James Hetfield.

“And it feels right this timeee!” shouted James. A group of zombies were supporting him. He has more supporters than Obama. Because James had big fan groups before he died. And too much people were hating Obama because of his race. Well, racism is really bad and stupid. Not if there are zombies of course.

Something was happening. James’ supporters were dying collectively. James had run to his limo, and had gone out of there. Everywhere was creepy. Obama’s supporters killed too many zombies from James’ side. At the down of stage, Mark and his group were hiding. ‘La Resistance’ was waiting for Mark’s sign. He signed and ten humans went out of stage to kill remaining zombies. They had two uzis on their hands and two colts on their belts. They also have AK-47s, and of course spare batteries. They killed almost one thousand zombies. Yep, it’s true. “Sad but true.”, yeah, that was ironic. Washington was cleaned up from zombies. And then another groups raided meeting zones at another cities. America was resisting against zombies.

END OF CHAPTER.

At the next chapter ; Did MJ died ? How did Justin Bieber died and how will he take the lead of zombies ! Will Chuck Norris be right and win again* ? And will Tim Schafer make another great games ? Coming up next week, keep waiting.

*Spoiler : Chuck Norris never fails. He always wins.

1 Haziran 1997 yılında köşe yazarı Mary Schmich, çalıştığı Chicago Tribune gazetesindeki köşesinde “Advice, like youth, probably just wasted on the young” (“Öğüt, gençlik gibi, büyük ihtimalle gençlikte heba edilmiştir.”) başlıklı bir yazı yazmış. Yazının  girişinde de bunun kendisinden bir diploma töreninde konuşma yapması istenirse yapacağı konuşma olacağını belirtmiş. Bu köşe yazısı kısa sürede efsaneleşerek internet ortamına adım atmış. Hatta öyle ki gerçekten uzaklaşıp bu yazının MIT diploma töreninde yazar Kurt Vonnegut, Jr. verildiği de iliştirilmiş e-postalara. Tabii e-postaları okuyan kişiler, o sene MIT’nin konuşmacı olarak Kofi Annan’ı ağırladığı ile ilgilenmemiş. Kısa sürede efsaneleşen yazı/söylev Leonardo Di Caprio ve Claire Danes’in oynadığı Romeo&Juliet uyarlamasından tanıdığımız Baz Luhrmann’ın da dikkatini çekmiş. Chicago Tribune’dan haklarını satın aldıktan sonra Quindon Tarver’ın “Everybody’s Free (to Feel Good)” (Herkes Özgürdür (iyi hissetmekte) şarkısı tekrar düzenlemiş. Avustralyalı ses sanatçısı Lee Perry bu düzenlemenin üstüne okumuş söylevi. Tüm bu işlemlerin sonucu da bize yedi dakika uzunluğundaki Sunscreen Song (Güneş Kremi Şarkısı) olarak dönmüş. Şarkının Billboard 100 listesinde 45. sıraya kadar çıktığını da belirmeden geçmeyelim.

Tabii meşhur olduktan sonra bir çok farklı alanda insanların karşısına çıkmış. EkşiSözlük’te de bahsi geçmiş doğal olarak. Almanca, Portekizce, İsveçce gibi farklı dillere çevrilmiş, Romeo&Juliet 10. yıl baskısında kullanılmış ufak bir değişiklik ile (Başında “2007 Mezunları”  denmiş). Bu kadar ünlenen bir şarkının parodisi de eksik edilmemiş. Chris Rock gibi komedyenlerden tutun da, radyo djlerine kadar parodisini yapanlar olmuş.

Ben ise bu şarkıyla bir iki ay önce Stumbleupon sayesinde tanıştım. Stumble tuşuna bastığımda Youtube’a zıpladı tarayıcım. Video açıldığında Lee Perry’nin sesinden etkilenip merak ettim, izledim. Hem video hem de şarkı beni gerçekten etkiledi. Hemen küçük bir araştırma yaptım. İzlediğim video 99′da Bill Barminski tarafından yapılan animasyon video değildi. Bilgi bölümünden videonun sahibinin Amerika’da bir dans salonu sahibi Ki’une isimli birine ait  (ki-Japonca Enerji, une ispanyolca/fransızca bir demekmiş- Yani Tek Enerji anlamı çıkıyor. Büyük ihtimalle rumuz) olduğunu öğrendim. Ve bu video orjinalinden daha güzeldi. Bu nedenle yazıyı çevirip bu videoya altyazı yapmayı tercih ettim. Evet dört paragraftır bu söylevi Türkçe’ye çevirdiğimi söylemeye çalışıyorum. Sizlerin beğenisine sunuyorum. 241 doların peşinde koşacağımıza, bu nasihate kulak kabartmak daha doğru bir karar diye düşünüyorum:

Ki’une- http://www.pickupdance.com http://www.risingbean.com

Ki’une’nin orjinal videosu: http://www.youtube.com/watch?v=iJew4fxHl1U

Bill Barminski’nin animasyon videosu: http://www.youtube.com/watch?v=sTJ7AzBIJoI

Wolfgang Borchert
Alman şair, hikâye ve oyun yazarı Wolfgang Borchert, 20 Mayıs 1921’de Hamburg’da doğdu. Annesi Hertha Salchow Borchert, popüler hikâyeler yazan bir radyo programcısı, babası Fritz Borchert ise bir öğretmendi. 26 yıllık kısa hayatı boyunca şairlik, hikâye ve oyun yazarlığı yaptı, hem de bunların büyük bir bölümünü 2 yıl gibi bir sürede gerçekleştirdi. Çünkü edebiyat dünyasına yeni yeni adım atmaya başladığı sırada çıkan 2. Dünya Savalı sebebiyle askere alındı. 15 yaşında şiir yazmaya başlayan Borchert kısa bir süre sonra şiirlerini Hamburg’daki bir yerel gazetede yayımlatmayı başardı. Bir drama olan, ilk tiyatro eseri Yorick der Narr’ı (Kaçık Yorick) 17 yaşındayken yazdı.

1938 yılında liseyi bıraktı ve bir kitapçı dükkânında çalışmaya başladı, yine bu sırada gizlice oyunculuk dersleri aldı. 1941 yılında oyunculuk sınavını geçince kitapçıda çalışmayı da bıraktı ve Landesbühne Osthannover (Doğu Hannover Halk Tiyatrosu) adlı bir tiyatro topluluğuna katıldı. Fakat aynı yıl içerisinde orduya alındığı için çalışmaları yarım kaldı. Ordudaki ilk yılında sol elinde yaralanarak cephe gerisine gönderildi ve tedavi edildiği sırada difteriye yakalandı. Bu esnada kendini kasıtlı olarak yaralayarak çürüğe çıkmaya çalıştığı suçlamasıyla askeri mahkemeye çıkarıldı. Hakkında ölüm cezası istenmesine rağmen beraat etti fakat bu sefer de tutuklu olduğu süre zarfında yaptığı yazışmalar yüzünden vatana ihanet suçlamasıyla yargılandı. Cezası biter bitmez tekrar cepheye gönderilmek şartıyla bir buçuk ay hapis yattı.

Cepheye gönderildikten  kısa süre sonra ayaklarının donması yüzünden tekrar askeri hastaneye gönderildi ve burada da sarılık ve tifo kaparak ölecek duruma gelince cephe gerisine gönderildi fakat hiçbir şekilde çürüğe çıkarılmasına müsaade edilmedi. 1943’te izinli olarak gittiği Hamburg’da birkaç kabarede rol aldı. Çürüğe çıkarılma ya da bir cephe tiyatrosunda görev alma umuduyla ekim ayında tekrar birliğine döndü fakat Hamburg’daki oyunlarından birinde Propaganda Bakanı Joseph Goebbels’i eleştirdiği için tekrar tutuklandı ve 9 aylık bir ceza aldı. Bağlı olduğu birlik 1945 baharında Frankfurt yakınlarında Fransızlara teslim oldu. Borchert, esirlerin taşınması sırasında kaçmayı başardı ve hasta haliyle 600 kilometre yürüyerek Hamburg ‘a geldi. Nihayet savaş bitmişti. Takip eden iki yıl boyunca kendini yazmaya adadı. Bir yıl içerisinde yirmiye yakın hikâye yazdı ve 1946’da bunları Die traurigen Geranien (Üzgün Sardunyalar) adı altında tek bir kitapta topladı. Yine aynı yıl 1940–1945 arasında yazdığı şiirlerin yer adlığı tek şiir kitabı Laterne, Nacht und Sterne (Fener, Gece ve Yıldızlar) yayımlandı. 1947’de ise bir hafta içerisinde Draußen vor der Tür ( Dışarıda, Kapının Önünde) adlı tiyatro oyununu yazdı. Bu sırada Hamburg Devlet Tiyatrosu’nda görev almaya başladı, ancak gittikçe kötüleşen sağlığı yüzünden fazla çalışmadı. Karaciğer rahatsızlığının tedavisi için gittiği İsviçre’nin Basel şehrindeki bir sağlık merkezinde 26 yaşında hayatını kaybetti. Tarih 21 Kasım 1947’ydi.

Wolfgang Borchert’in eserleri olayları psikolojik, ahlaki, sosyo-ekonomik, insani yanlarıyla ele alan yoğun göndermelerle doludur. Üslubu ve amaçladığı şeyleri yeterince iyi açıklayabileceğimi sanmıyorum, o yüzden yazımı yazarken yararlandığım “Vikipedi” sayfasından ve K Dergi’nin 139. sayısından birer alıntı yapacağım. İlk alıntı Vikipedi’den:

“Borchert dışavurumcu edebiyattan ve Kurt Tucholsky ile Erich Kästner‘in ahlaki pragmatizminden etkilendi. Savaş sonrasında yeniden oluşmaya başlayan edebi çevrede yer edinemeden, çok erken öldü. Ancak yine de Yıkım Edebiyatı’nın (Trümmerliteratur) önemli bir temsilcisi olarak kabul edilir.

Yalan ve suistimal ile yozlaşmış edebiyat karşısında savunduğu tabula rasa yaklaşımı Grup 47 üzerinde çok etkili oldu: “Bizim iyi dilbilgisine sahip şairlere ihtiyacımız yok. Çok iyi dilbilgisi bizim sabrımızı zorluyor. Bizim ağaca ağaç, kadına kadın dememiz lazım. Bizim EVET ve HAYIR dememiz lazım. Yüksek sesle, açıkça ve emir kipi kullanmadan…”

Borchert eserlerinde dışavurumcu tarzı özellikle kullanmıştır. Kayıp genç kuşağın son haykırışı onun yazdıklarında hayat bulur. Özellikle eksik bırakılmış, kısa cümleler Borchert’in tarzını oluşturur.”

Ve bu kısım da K Dergi’den:

“Şiirlerinde özellikle Rilke ve Hölderlin’den etkilendi. Bunda, savaş yıllarının yarattığı havanın etkisi olduğu söylenebilir. Çünkü o ortam içinde, insanların doğayı, ağaçları, denizi düşünerek biraz olsun nefes almak istemesi belki de verilebilecek en doğal tepkiydi. Ama oyunlarında ve öykülerinde durum bunun tam tersiydi. Çünkü çocukluk ve gençlik yılları Nazi Almanyası’nda geçmişti ve bunun en önemli bölümüytse çeşitli cephelerde, tabir caizse, heba olmuştu.İşte o acılı yılları yazdı öykülerinde ve oyunlarında Borchert. Savaşın ve savaş sonrasının açlık, sefalet, eziyet ve ahlâk düşüklüğünden bahsetti. Savaşla birlikte insanların zayıflayan hatta yok olan Tanrı inançlarını konu edindi. Onların kaybolan yaşama isteklerini, savaşın üzerlerindeki yıkıcı etkisini vurguladı. Aslında yapmak istediği bir tek şey vardı; o da yazdıklarıyla zamanı durdurmak. Çünkü savaş sonrası birileri yine, yaşam devam ediyor masalıyla kitleleri uyutmaya çalışıyordu. Ve insanlar, sanki bütün o olan bitenler kendi başlarında geçmemiş gibi, garip bir rahatlığa ve uyuşukluğa teslim olmaya başlamışlardı. Bu sebeple savaşta hayatını kaybetmiş insanlardan, ölülerden bahsetti Borchert. Çünkü onlar artık yaşamıyordu. Yaşam onlar için durmuştu. Bunun sebebi de savaştı. Yaşayanlar da onlar gibi olmak istemiyorlarsa eğer, bu savaşı unutmamalı ve her türlü savaşa karşı olmalıydılar.

Denilebilir ki, öykülerindeki biçim mükemmelliği, savaşı bir gerçek olmanın ötesinde, iliklerimizde hissettiğimiz bir yaşantıya dönüştürür ve bir kez Borchert’in öykülerini okuduktan sonra, artık eski halimize dönmemize imkân yoktur.”

DAS BROT (EKMEK)

Birden uyandı kadın. Saat iki buçuktu. Kendisini uyandıran şeyi düşündü. Ah, tabii! Birisi mutfakta bir sandalyeye çarpmıştı. Kulak kabarttı. Sessizdi. Fazlasıyla sessiz. Eliyle yatağın öbür tarafını yokladığında boş olduğunu fark etti. Etrafı bu kadar sessiz yapan buydu demek: onun nefes alışları eksikti. Kalktı ve karanlık evde el yordamıyla mutfağa doğru yürüdü. Mutfakta karşılaştılar. Saat iki buçuktu. Mutfak tezgâhının yanında dikilen beyaz bir şey gördü. Işığı açtı. Gecelikleri içinde karşılıklı duruyorlardı. Geceleyin. İki buçukta. Mutfakta.

Mutfak masasının üzerinde ekmek tabağı duruyordu. Kendine ekmek kesmiş olduğunu gördü. Bıçak hâlâ tabağın yanında duruyordu. Örtünün üzerinde ekmek kırıntıları vardı. Akşamları yatmaya gitmeden önce masa örtüsünü temizlerdi hep. Her akşam. Ama şimdi örtünün üzerinde ekmek kırıntıları vardı. Ve bıçak da masada duruyordu. Yerin soğuğunun yavaş yavaş bütün vücuduna tırmandığını hissetti. Bakışlarını tabaktan çevirdi.

“Mutfakta bir şey var sandım,” dedi adam ve etrafa bakındı.

“Ben de bir şey duydum,” diye cevap verdi kadın ve adamın geceliği içinde oldukça yaşlı göründüğünü fark etti. Olduğu kadar yaşlı. Altmış üç yaşında. Gündüzleri bazen daha genç görünürdü. Çok yaşlı görünüyor, diye düşündü adam, üzerinde gecelikle çok yaşlı görünüyor. Belki saçlardandır. Kadınlar geceleri hep yaşlı görünürler saçlar yüzünden. Çok yaşlı gösteriyorlar.

“Terliklerini giyseydin. Üşüteceksin öyle çıplak ayaklarla soğuk yerlere basarsan.”

Adama bakmadı, çünkü 39 yıllık evliliklerinden sonra, yalan söylediğini görmeye tahammül edemiyordu.

“Burada bir şey var sandım,” dedi adam bir kez daha ve anlamsızca mutfağın bir o köşesine, bir diğerine bakındı. “Bir ses duydum, bir şey var sandım burada.”

“Ben de duydum. Fakat bir şey yokmuş.” Tabağı masadan kaldırdı ve kırıntıları eliyle süpürdü.

“Bir şey yokmuş.” diye tekrarladı adam mütereddit bir ses tonuyla.

Kadın yardımına koştu: “Gel hadi. Ses dışarıdan gelmiştir. Hadi yatağa gel. Üşüteceksin soğuk yerlerden.”

Adam pencereden dışarı baktı. “Evet, dışarıdan geliyormuş demek. Ben içeriden sandım.”

Kadın elini elektrik düğmesine uzattı. Işığı kapatmalıyım yoksa tabağa bakacağım, diye geçirdi içinden. Tabağa bakmamalıyım. “Gel hadi,” dedi ve ışığı kapattı,  “Ses dışarıdan geliyormuş. Yağmur oluğu rüzgârda duvara çarpıyor hep. Rüzgârda hep gürültü yapıyor.”

Beraberce karanlık koridorun içinden yatak odasına ağır ağır yürüdüler. Çıplak ayakları döşemeden şapırtılar çıkarıyordu.

“Rüzgâr ya,” dedi adam. “Bütün gece rüzgâr vardı. ”

“Evet, bütün gece rüzgâr vardı. Yağmur oluğuymuş hep.” dedi kadın, yatağa uzandıklarında.

“Evet, ben de mutfaktan geliyor sandım. Meğerse yağmur oluğuymuş.” Sesi sanki yarı uykudaymış gibi geldi adamın.

Fakat kadın, kocası yalan söylerken sesinin aldığı sahte tonu fark etti. “ Çok soğuk,” dedi ve sessizce esnedi, “ben yorganın altına giriyorum. İyi geceler.”

“İyi geceler.” diye karşılık verdi adam ve: “soğuk, hem de nasıl soğuk.” diye ekledi.

Sonra etraf sessizleşti. Kadın biraz sonra kocasının sessizce ve dikkatlice bir şey çiğnediğini duydu. Kocası hâlâ uyanık olduğunu anlamasın diye bilerek derin ve düzenli bir şekilde soluk alıp veriyordu. Fakat adamın çıkardığı çiğneme sesi o kadar düzenliydi ki yavaşça uykuya daldı.

Ertesi akşam, adam eve geldiğinde, kadın ona dört dilim ekmek kesti. Normalde ancak üç dilim yiyebilirdi.

“Sen dört tane yiyebilirsin gönül rahatlığıyla,” dedi kadın ve lambanın ışığından uzaklaştı. “Bu ekmeği pek kaldıramıyorum. Sen bir dilim daha ye. Bana iyi gelmiyor.”

Kocasının kafasını iyice tabağına doğru eğdiğini gördü. Yukarı bakmıyordu. O an acıdı ona.

“Fakat sadece iki dilim yetmez sana,” dedi adam tabağına bakarak.

“Aksine. Akşamları bu ekmek bana hiç iyi gelmiyor. Sen ye, sen ye.”

Ancak biraz zaman geçtikten sonra, kadın lambanın altındaki masada yerini aldı.

Küstahça bir cüretle Almanca’sından çeviren;

~Elladan

Tüm hakları Ayna-i Marziyye’ye aittir. Tepe tepe kulansındır.

***

Yaralanılan Kaynaklar:

Wolfgang Borchert, Vikipedi Maddesi :  http://tr.wikipedia.org/wiki/Wolfgang_Borchert

Wofgang Borchert, Wikipedia Almanca Maddesi: http://de.wikipedia.org/wiki/Wolfgang_Borchert

Orijinal öykü metni için: http://www.leixoletti.de/interpretationen/dasbrot.htm

Wolfgang Borchert’in öykülerinin Türkçe çevrilerinin yayımlanmasıyla ilgili haber: http://www.radikal.com.tr/ek_haber.php?ek=ktp&haberno=5102

Yotsubato Kiyohiko Azuma’nın diğer bir şaheseri ama benim için bir numaralı eseridir. Eğer 4chan’a takılan arkadaşlarımız var ise, bu manganın baş rol karakterine az çok aşinadırlar (404 kızı). Kiyohiko Azuma’yı da Azumanga serisinden hatırlayacaksınız ki kendisi espiri anlayışı oldukça gelişmiş, belirli bir seviyenin üzerinde olan ve hayata çok değişik açılardan bakan favori mangakalarımdan birisi. Yotsuba ile kendisini aşmış, bizi bu yapıtı ile hayatta yaptığımız en ufak şeylerden biraz olsun zevk almamızı sağlamıştır. Zaten manganın konusu yani ana konsepti “Enjoy everything!” değil mi? Yani görüp görebileceğin en ufak şeylerden bile eğlenmeyi bil diyor bize Yotsuba. Peki nedir, neyin nesidir bu seri?

Yotsuba yeşil saçlı ve kocaman hayat dolu gözlere sahip, hiç bir şeyden bihaber ve bir fikri olmayan dünyalar tatlısı saf bir kızdır. Çevresinde olup bitenler hakkında hiç bir bilgisi yoktur, klimalardan umulmadık bir biçimde korkar ve o kadar hayat dolu bir kızdır ki komşularının evine bile girip evi altına üstüne getirir ama sevecenliği ve insanlar ile ilk bakışta kaynaşmasıyla onun bu tatlılığı yaramazlığını örtbas eder.

Manga Yotsuba ve babasının kırsal bir kesimden şehire taşınması ile başlıyor. Bu yeni taşındıkları evinin hemen yanındaki evde ise üç kız kardeşin bulunduğu Ayase ailesi yaşıyor. Daha ilk karşılaşmalarında Yotsuba’nın şirin ve meraklı tavırları sayesinde çabuk bir biçimde kaynaşıyorlar. Kendisi birazcık bela ve yaramaz da olsa onu okumaya devam ettikçe onun ne kadar da çevresi için neşe ve komedi kaynağı olduğunu göreceksiniz.

Yotsuba’nın temel bir hikayesi yok. Sadece hikaye Yotsuba’nın çevresi etrafında dönen, hayattan kesitler mantığı ile ilerliyor. Yani o kocaman gülümsemesi ve saflığı ile, her şeye içten tavırlar ile yaklaşımı sizi öyle bir noktaya getiriyor ki keşke benim de böyle tatlı bir kızım olsaydı diyorsunuz. O kadar saf ve bön bir tavırı var ki ilk bakışta bu kızın kafasından bir sorunu mu var diye düşünüyorsunuz; ama olay o değil, onun saflığı ve içten tavırları bizim bu hayatta unuttuğumuz en büyük etmen. O yapay değil ve çevresindeki olayları elinin tersi ile itiyor, kendisini hayatın akışına bırakıp yaptığı hal ve tavırlar ile bize saf bir komedinin nasıl olacağını gösteriyor.

Kısacası eğer bir komedi hikayesi okumak istiyorsanız, olur da canınız sıkılırsa veya eğlenceli bir hikaye okumak istiyorsanız mutlaka bu mangayı okuyun. Zaten benim amacım da bu mangayı herkese okutmak. İlk bölümü uzun bir aradan sonra çevirebildim. Umarım beğenirsiniz, eğer çeviri veya benim bu sunumum ile ilgili tavsiye, eleştiri ve çeviri hakkında söylemek istediğiniz bir şeyler var ise bana mail ile ulaşabilirsiniz. İlk bölüme şuradan ulaşabilirsiniz.

Tanıtım:

Position deneyimli kalem Ashinano Hitoshi’nin son çalışmalarından biri. Lakin henüz tamamlanmamış 7 bölümden oluşuyor. Ashinano Hitoshi usta en çok Position’dan önce yarattığı Yokohama Kaidashi Kikou (veya Quiet Country Café diyede biliniyor) adlı çalışmasıyla tanınıyor. Eğer Yokohama Kaidashi Kikou (YKK) isimli mangası hoşunuza gittiyse bu da demek oluyor ki kesinlikle bu çalışmasından da zevk alacaksınız.

Position Sukiya Keiko adlı kızın ve onun arkadaşlarının günlük hayatta yaşadıkları olayları içeriyor. Keiko’nun başka insanları göremediği şeyleri görebilme gibi özel bir yeteneği var. Ama böyle bir yeteneğe sahip olduğundan dolayı canının fazla sıkıldığını söylemek yalnış olur. Eğer bu hikayeyi doğa güçleri olan bir kızın yaşadığı gariplikler olarak görüyorsanız bunu tekrar düşünmenizi tavsiye ederim.

Hikaye tamam basit olabilir; ama süpriz ve heyecanlarla dolu bir hikaye. YKK’da olduğu gibi, Position da aynı sakin ve yavaş hikaye anlatımını tercih etmekle birlikte her bir karakterin günlük yaşamda ne yapıp neler ile karşılaştıklarına, bu karakterlerin kendi anlatımı ile birlikte tanık oluyoruz. Kısacası Position hayatın bir kesiminden bir kesitin anlatıldığı bir hikaye, tür (slice of life story). Ashinano Usta’nın çizimi klasik olsa da Usta’mızın stilinden nefret edip etmemek size kalmış. İşte bu yüzden onun çalışmaları herkese göre değil. Ashinano’nun stili geçtiğimiz yıllarda hayatın bir kesiminden kesitlerin anlatıldığı hikayeler için klasik hale gelmiş ve hemen hemen bu türdeki hikayeler onun çalışmaları ile kıyaslanır hale gelmiştir. Bunun yanında bu hikayeler YKK ve başka hikayeler ile kıyaslanıp anlatılan konunun ne kadar iyi olduğu gibi karşılaştırmalar da yapılmıştır.

Position’da karşılaşacağımız fantazi etmenleri pek de insanı şok edicek ve bu nasıl bir şey diye insanı hayretlere bırakacak etmenlerden oluşmuyor. Tam tersine karşılaştığımız olaylar, insanı düşünmeye sevk ederek “acaba bu olaylar gerçek hayatta yaşanabilir mi?” diye meraklandırmada gerçekten de başaralı bir anlatıma sahip (Aynen YKK’da olduğu gibi.) Anlatılanların amacı gayet basit:

Sahip olduğumuz doğanın bazen ne kadar gizemli; ne kadar güzel olabileceğini ve en önemlisi çevremizde sahip olduğumuz güzelliklerin daha çok farkına varmamız gerektiğini gösteriyor bu hikaye bize. Bunun yanında hikayenin geri kalanıda genellikle Keiko ve arkadaşlarının yaşadığı günlük olaylara yoğunlaşıyor.

Bölümlerin linkleri:

7

6

5

4

3

2

1

Hatıralarımın bozuk olduğuna şüphe yok; Rue d’Auseil’de kaldığım sırada sağlığım, hem fiziksel hem de zihinsel olarak rahatsızdı ve birkaç tanıdığımın hiçbirini orada edinmediğimi hatırlıyorum. Fakat bu yeri tekrar bulamamam hem tekil hem de kafa karıştırıcı; çünkü üniversiteye yarım saat uzaklıkta olduğunu ve orada olan kimsenin unutamayacağı garipliklerle farklı olduğunu da hatırlıyorum. Şimdiye kadar Rue d’Auseil’i görmüş hiç kimseyle tanışmadım.

Rue d’Auseil, dik, kırmızı tuğla pencereli depolarla çevrelenmiş ve üzerinden karanlık taşlardan yapılma kocaman bir köprü geçen koyu bir nehrin diğer tarafındaydı. Bu nehir her zaman gölgeliydi, sanki karşı fabrikaların dumanı güneşi sürekli olarak kapatmış gibi. Nehir aynı zamanda başka hiçbir yerde koklamadığım ve hemen tanıyabileceğim için, bir gün burayı bulabilmemi sağlayabilecek korkunç kokulara sahipti. Köprünün karşısında, raylı, taşlı dar bir yol bulunurdu; sonra da, ilk önce belirsiz olan, sonra da inanılmaz derecede dikleşen yokuş, Rue d’Auseil’e ulaşırken kendini gösterirdi.

Rue d’Auseil gibi dar ve dik başka hiç bir sokakla karşılaşmadım. Bütün araçlara kapalıydı, bazı yerlerde merdivenlerden oluşuyordu, sarmaşıklı yüksek bir duvarla biterdi; neredeyse bir tepe gibiydi. Döşemesi düzensizdi; bazen taş dilimler, bazen kaldırım taşları ve bazen de yaşamaya çabalayan gri-yeşil otlarla bezeli açık toprak. Evler ise yüksek, sivri çatılı, inanılmaz derecede eski ve çılgınca arkaya, öne ve yana doğru eğilmiş şekildeydiler. Bazen karşılıklı ve ikisi de öne doğru eğilmiş bir çift ev, neredeyse caddenin iki yanından bir kubbe oluşturacakmış gibi buluşuyor ve kesinlikle ışığın çoğunun aşağıya gelmesini engelliyorlardı. Sokak boyunca evden eve havada birkaç köprü vardı.

Sokağın sakinleri beni garip bir şekilde etkilemişlerdi; önceleri bunun sadece sessiz ve çekingen olduklarından dolayı olduğunu düşündüm; fakat sonra hepsi çok yaşlı olduğu için olduğuna karar verdim. Böyle bir sokakta nasıl yaşamaya başladığımı bilmiyorum, fakat oraya taşındığımda kendimde değildim. Bir çok fakir yerde yaşamış ve parasızlıktan dolayı buralardan da atılmıştım; sonunda felçli Blandot’un Rue d’Auseil’deki sendeleyen evine rastgelene kadar. Sokağın başından üçüncü evdi, büyük farkla aralarındaki en uzunuydu da.

Odam beşinci kattaydı; ev neredeyse boş olduğu için de, o katta birinin kaldığı tek odaydı bu. Oraya geldiğim gece sivri çatıkatından gelen garip bir müzik duydum ve sonraki gün yaşlı Blandot’a bunun hakkında sorular sordum. Onun yaşlı, Alman bir viyolacı, adını Erich Zann olarak vermiş garip dilsiz bir adam olduğunu ve akşamları ucuz tiyatro orkestrasında çaldığını söyledi; ayrıca da, Zann’ın bu yüksek ve izole; tek eğik penceresinin, sokak boyunca sokağı ortadan kesen duvarın üzerinden inişe ve ötesindeki manzaraya bakılabilen tek nokta olduğu çatıkatı odasını seçmesinin sebebinin, gece tiyatrodan dönünce çalma isteği olduğunu söyledi.

Bundan sonra Zann’ı her gece duydum ve beni uyutmasa da, müziğinin garipliği aklıma takılmıştı. Sanattan hiç anlamamakla birlikte, yine de ahenklerinin hiç birinin önceden duyduğum bir müziğe benzemediğinden emindim ve gerçekten orijinal bir dehaya sahip bir besteci olduğuna karar verdim. Ne kadar dinlersem, o kadar etkileniyordum, bir hafta sonra yaşlı adamla tanışıklık kurmaya karar verene kadar.

Bir gece işten dönerken, koridorda Zann’ın önünü kestim ve onu tanımak istediğimi ve çaldığında yanında olmak istediğimi söyledim. Küçük, ince, eğik, pejmürde kıyafetli, mavi gözlü, grotesk, satirimsi yüzlü ve neredeyse kel kafalı bir insandı; ilk kelimelerimle hem sinirli hem de korkmuş göründü. Fakat arkadaşça yaklaşımım sonunda onu yumuşattı ve bana isteksizce, onu karanlık, gıcırdayan ve sallanan çatıkatı merdivenlerinden yukarı takip etmem için işaret etti. Sivri bir şekilde yükselen çatıkatındaki iki odadan biri olan odası, batı tarafında, sokağın üst ucunu oluşturan yüksek duvara bakıyordu. Boyutu çok büyük bir odaydı; aşırı boş olması ve ihmal yüzünden de iyice büyük görünüyordu. Eşya olarak sadece dar demir bir karyola, kirli bir lavabo, küçük bir masa, büyük bir kitaplık, demir bir müzik rafı ve üç eski tarz sandalye vardı. Sayfa sayfa müzik yerde dağınık bir şekilde duruyordu. Duvarlar çıplak tahtalardan oluşuyordu ve büyük ihtimalle hiç plaster yüzü görmemişti; toz ve örümcek ağı çokluğu da alanı birinin yaşadığından çok terk edilmiş bir yer gibi gösteriyordu. Görünüşe göre Erich Zann’ın güzellik dünyası hayal gücünün uzak bir kozmosundaydı.

Dilsiz adam, oturmam için işaret ederek kapıyı kapattı, büyük tahta kilidi çevirdi ve yanında getirdiğini aydınlatması için bir mum yaktı. Artık güvelerin yediği viyolünü kutusundan çıkardı ve viyolü eline alıp, sandalyelerin en rahatsızına oturdu. Müzik rafını kullanmadı fakat, başka seçenek sunmadan ve hafızasından çalarak, bir saatten fazla önceden hiç duymadığım melodilerle büyüledi beni; bu melodiler kendi icatları olmalıydı. Tam tabiatlarını açıklamak müzikle ilişkisi olmayan biri için imkansız. Bir tür füg gibiydiler, tekrarlanan kısımları en büyüleyici şekilde bir füg, fakat benim için diğer zamanlarda odamdan duyduğum garip notaları içermemesiyle dikkat çekiciydi.

O unutulması güç notaları hatırlamıştım, ve bir çok kez kendi kendime yalan yanlış mırıldanmış ve eşlik etmiştim onlara, bu yüzden de çalan yayını indirdiğinde bazılarını çalıp çalamayacağını sordum. Bu isteğimi söylemeye başlarken, kırışmış satirimsi yüz çaldığı sıradaki dinginliğini kaybetti, ve yaşlı adamla ilk karşılaştığımda fark ettiğim o garip kızgınlık ve korku karışımını göstermeye başladı. Bir an ikna etmeye çalışmak istedim, yaşlılık kaprislerini hafife alarak; ve hatta ağırlayıcımın daha garip halini, önceki gece dinlediğim melodileri ıslıkla çalarak uyandırmaya bile çalıştım. Fakat bu yolu bir andan daha fazla izlemedim, çünkü dilsiz müzisyen ıslıkla eşlik ettiğim havayı duyduğu anda, yüzü analiz edilemeyecek bir ifadeyle bozuldu, ve uzun, soğuk, kemikli sağ eli ağzımı kapatmak ve berbat taklidimi durdurmak için uzandı. Bunu yaparken garipliğini, tek perdeli pencereye korku dolu bir bakış atarak da gösterdi, sanki davetsiz bir misafirden korkarmış gibi – çatıkatı, ev sahibinin bana söylediği gibi bütün diğer çatılardan çok daha yüksek ve ulaşılamaz olduğu, ve bu pencerenin de dik sokakta uçtaki duvarın üstünden görebilindiği tek nokta olduğu için, daha da garip bir bakıştı bu.

Yaşlı adamın bakışı Blandot’un sözlerini getirdi aklıma, ve biraz kaprisli bir halde, Rue d’Auseil sakinlerinden sadece bu huysuz müzisyenin görebildiği, ayın aydınlattığı çatı ve şehir ışıklarının yüksek ve baş döndürücü manzarasını görmek istedim. Pencereye doğru ilerledim ve o tanımlanamaz perdeleri çekecektim, fakat öncekinden de büyük bir korkmuş sinirle, yaşlı kiracı yine üstümdeydi; bu sefer beni iki eliyle sinirlice geri çekmeye çalışırken, kafasıyla kapıya doğru işaret ediyordu. Artık ağırlayıcımdan iyice tiksinmiş olarak, beni bırakmasını emrettim ona, ve hemen gideceğimi söyledim. Tutuşu gevşedi, ve benim tiksinti ve kırgınlığımı görünce, kendi siniri de geçer gibi oldu. Gevşeyen tutuşunu sıkılaştırdı, fakat bu sefer arkadaşça bir şekilde, ve beni bir sandalyeye sürükledi; sonra da dalgın bir şekilde dağınık masaya geçti, ve bir kalemle, bir yabancının karmaşık Fransızcasıyla bir çok kelime yazdı.

Bana sonunda verdiği not hem tolerans ve affedilmek için bir istekti. Zann yaşlı, yalnız, ve müzikle ve diğer şeylerle ilgili garip korkular ve sinirsel hastalıklara sahip olduğunu söylüyordu. Benim müziğini dinlememden hoşlanmıştı, ve tekrar gelmemi ve garipliklerine aldırmamamı istiyordu. Fakat garip melodilerinden bir tanesini daha çalamıyordu, ve onları başkasından duymaya da dayanamıyordu; ayrıca odasındaki herhangi bir şeye başkasının dokunmasına da dayanamıyordu. Koridordaki konuşmamıza kadar odamdan çalışını duyduğumu bilmiyordu, ve şimdi de Blandot ile onu geceleri duyamayacağım bir oda almak için anlaşmamı istiyordu. Kiradaki farkı karşılayacağını da yazmıştı.

Oturmuş bu berbat Fransızcayı çözerken, yaşlı adama karşı daha hoşgörülü hissettim kendimi. Benim gibi fiziksel ve sinirsel ıstırabın kurbanıydı o da; ve metafizik derslerim bana kibarlığı öğretmişti. Sessizlikte pencereden hafif bir ses geldi – sürgü hafif rüzgarda sallanmış olmalıydı, ve nedense ben de neredeyse Erich Zann kadar ürküp yerimden sıçradım.

Sonraki gün, Blandot bana üçüncü kattan, yaşlı bir sarraf ile saygıdeğer bir döşemecinin arasında, daha pahalı bir oda verdi. Dördüncü katta kimse yoktu.

Uzun süre geçmeden, Zann’ın arkadaşlığıma duyduğu isteğin, beni beşinci kattan taşınmaya ikna ederken olduğu kadar büyük olmadığını anladım. Ona uğramamı istemedi, ve uğradığım zamanlarda da rahatsız göründü ve isteksizce çaldı. Bu hep geceleri oluyordu – gündüzleri uyuyordu ve kimseyi kabul etmezdi. Ondan hoşlanmam artmadı, her ne kadar çatı katı ve garip müzik benim için garip bir ilgi olarak kalsa da. O pencereden dışarı bakmak için garip bir isteğim vardı, o duvarın ötesinden, ve ötesinde uzandığını düşündüğüm parlayan çatılar ve sivri tepelerdeki görünmeyen eğimden aşağı. Bir kere tiyatro saatlerinde, Zann yokken, çatı katına çıktım, fakat kapı kilitliydi.

Başardığım şey ise dilsiz yaşlı adamın gece çalışını duymaktı. İlk önce eski beşinci katıma parmak ucunda çıkar, sonra da sivri çatı katına son gıcırdayan merdiveni çıkmak için yeterli cesareti toplardım. O dar koridorda, kilitli, deliği kapalı kapının dışında, beni tanımlanamaz bir korkuyla dolduran sesler duyardım çokça – belirsiz merak ve gelişen gizemin korkusu. Sesler korkunç olduğundan değil, öyle değillerdi çünkü; fakat bu dünya küresinden hiçbir şeyi belirtmeyen titreşimlere sahiplerdi, ve belli aralıklarda tek bir kişiden çıkacağını hiç düşünmediğim senfonik bir şekle giriyorlardı. Erich Zann kesinlikle vahşi bir güce sahip bir dehaydı. Haftalar geçtikçe, çalışı iyice vahşileşti, yaşlı müzisyen de görmesi acındıran, artan bir süzgünlüğe ve sinsiliğe sahip oldu. Artık beni hiçbir zaman kabul etmiyordu, ve merdivende ne zaman karşılaşsak benden kaçıyordu.

Sonra bir gece kapısında dinlerken, bağıran viyolün kaotik bir kargaşaya yükseldiğini duydum; kendi zayıf akıl sağlığımdan şüphe etmemi sağlayacak bir gürültüydü bu, o kapalı geçidin arkasından bu korkunçluğum gerçek olduğunu belirten zavallı bir kanıt gelmeseydi eğer – berbat, anlaşılmaz bir bağırış, sadece bir dilsizin yaratabileceği, ve sadece en korkunç korku ya da acı anlarında ortaya çıkan türden. Kapıyı tekrar tekrar tıklattım, fakat hiçbir cevap yoktu. Sonra siyah koridorda, soğuk ve korku ile titreyerek bekledim, zavallı müzisyenin bir sandalyeyle zayıf yerden kalkma çabalarını duyana kadar. Bir bayılma krizinden sonra ayıldığına karar vererek, tıklamamı devam ettirdim, aynı anda da güven verici bir şekilde adımı söyleyerek. Zann’ın pencereye sendeleyerek gidip hem kepenkleri hem de pencere kanadını kapattığını, sonra da kapıya doğru sendeleyip tereddütlü bir şekilde kilidini açtığını duydum. Bu sefer benim orada olmamdan duyduğu sevinç gerçekti; çünkü bozulmuş yüzü, ceketime bir çocuğun annesinin eteklerine tutunması gibi tutunurken, rahatlamayla ışıldıyordu.

Yaşlı adam, acınası bir şekilde titreyerek, beni bir sandalyeye oturturken kendisi de, viyol ve yayının ihmal edilmiş bir şekilde yanında yerde durduğu sandalyeye çöktü. Bir süre hareketsiz, garip bir şekilde kafasını sallayarak, fakat yoğun ve korkmuş bir dinlemeyi belirten paradoksal bir şekilde oturdu. Bundan sonra tatmin olmuş göründü, ve masanın yanındaki sandalyeye geçerek kısa bir not yazıp bana uzattı, sonra masaya dönüp, hızlı ve durmaksızın yazmaya başladı. Not benden, hatır ve kendi merakım için, Almanca olarak onu kuşatan bütün muhteşem ve korkunç şeyleri yazarken beklememi rica ediyordu. Bekledim, ve yaşlı adamın kalemi uçuştu.

Belki bir saat sonra, ben hala beklerken ve yaşlı müzisyenin heyecanlı bir şekilde yazılmış kağıtları birikirken, Zann’ın korkunç bir şok yüzündenmiş gibi, yerinden fırladığını gördüm. Şüphe yoktu ki perdeleri örtülü pencereye bakıyor ve titreyerek dinliyordu. Sonra ben de bir ses duyduğumu sandım; fakat korkunç bir ses değildi, ama nazikçe alçak ve sonsuz bir uzaklıktan gelen bir müzik notasıydı, karşı evlerin birinden, ya da üstünden hiç bakamadığım uzun duvarın ötesinde bir yerde birinin çaldığını ima ediyordu. Zann’da bunun etkisi korkunçtu, çünkü, kalemini düşürerek, birdenbire kalktı, viyolünü aldı ve, geceyi, kapalı kapısından dinleyişlerim dışında, şimdiye kadar yayından duyduğum en vahşi çalışla yırtmaya devam etti.

Erich Zann’ın o berbat gecede çalışını tanımlamaya çalışmak bir işe yaramaz. Duyduğum her şeyden çok daha korkunçtu, çünkü artık yüzündeki ifadeyi görebiliyor, ve artık güdüsünün sade korku olduğunu anlayabiliyordum. Bir ses çıkarmaya, bir şeyi uzaklaştırmaya ya da bastırmaya çalışıyordu – ama neyi, düşünemiyordum bile, fakat muhteşem bir şey olması gerektiğini hissediyordum. Çalışı olağanüstüleşmeye, dehnous*, ve histerikleşmeye başladı, fakat bu yaşlı adamın sahip olduğunu bildiğim yüksek dehaya son parçalarına kadar sahipti. Havayı tanıdım – tiyatrolarda ünlü bir Macar dansıydı, ve bir an Zahn’ın başka bir bestecinin çalışmasını çalışını ilk kez duyduğumu düşündüm.

O korkunç viyolün çığlıkları ve inleyişi yükseldi; daha da yüksek, daha da vahşi. Çalgıcı inanılmaz bir şekilde terliyordu ve bir maymun gibi eğilmişti, ve devamlı çılgınca pencereye bakıyordu. Çıldırmış melodilerinde neredeyse gölgeli satirleri ve ayyaşları delice duman ve ışık bulutlarının karmaşık boşluğunda dansedip dönerken görebiliyordum. Ve sonra viyolden çıkmayan, daha tiz, daha sabit bir nota duyduğumu sandım; Batıda uzak bir yerden gelen sakin, kasti, niyetli, alaycı bir nota.

Bu önemli anda, dışarıda, içindeki çılgın çalışa karşılık vermek istercesine çıkmış olan inleyen gece rüzgarında, kepenk titremeye başladı. Zann’ın çığlık atan viyolü artık bir viyolden çıkamayacağını düşündüğüm sesler çıkararak kendini aşmaya başlamıştı. Kepenk daha yüksek sesle titredi, yerinden çıktı, ve pencereye çarpmaya başladı. Altındaki cam da tekrarlanan vuruşlarla titreyerek kırıldı, ve soğuk rüzgar içeri girip, mumları akıtmaya ve Zann’ın korkunç sırrını yazdığı kağıtları hışırdatmaya başladı. Zann’a baktım, ve aklı başında bir gözlemden çok uzak olduğunu gördüm. Mavi gözleri şişmiş, donuk ve görmez şekildeydi, ve çılgın çalışı kör, mekanik, tanınmaz, hiçbir kalemin yazamayacağı bir aleme dönüşmüştü.

Diğerlerinden daha güçlü bir esinti, yazıyı alıp pencereye götürdü. Uçan kağıtları umutsuzca izledim, fakat ben kırılmış cama yetişene kadar uçup gitmişlerdi bile. Sonra bu pencereden, Rue d’Auseil’deki duvarın ötesindeki eğimin ve altındaki şehrin görülebileceği tek pencereden bakma isteğimi hatırladım. Çok karanlıktı, fakat şehrin ışıkları hep yanardı, ve onları yağmur ve rüzgarın arasında görmeyi bekliyordum. Fakat bütün çatı katı pencerelerinin en yükseğinden baktığımda, mumlar akarken ve çılgın viyol gece rüzgarında inlerken baktığımda, altta hiçbir şehir, hatırladığım sokaklardan hiçbir arkadaşça ışık göremedim, sadece sonsuz bir boşluğun siyahlığı vardı; hareket ve müzikle yaşayan hayal edilemeyecek, dünyadaki hiçbir şeye benzemeyen bir boşluk. Orada korkuyla bakarak dururken, eski sivri penceredeki iki mumu da söndürüp, beni vahşilik ve girilemeyen karanlıkta, önümde kaos ve gürültü, arkamda da geceyi bölen viyolün şeytani çılgınlığıyla dururken bıraktı.

Işık yakacak bir yolum olmayarak, karanlıkta geriye doğru sendeleyip masaya çarptım ve bir sandalyeyi düşürdüm, sonunda da karanlığın şok edici müzikle çığlık attığı noktaya el yardımıyla varabildim. Bir an soğuk bir şeyin bana dokunduğunu sanıp çığlık attım, fakat çığlığım o korkunç viyolden duyulamıyordu. Birdenbire karanlığın içinden deli gibi kesen yay bana çarptı, ve çalgıcıya yakın olduğumu anladım. Önüme doğru uzandım, Zann’ın sandalyesinin arkasına dokundum, ve omzunu bulup kendine gelmesi için salladım.

Karşılık vermedi, ve viyol yine durmadan çığlık atmaya devam etti. Elimi, mekanik sallanışını durduramadığım başına götürdüm, bu sırada da camdan garip rüzgar akımları karanlık ve karmaşada dans eder gibiydi. Elim kulağına dokunduğunda titredim, neden bilmiyordum – o hareketsiz, buz gibi soğuk, sert, nefes almayan, donuk gözlerinin boşluğa doğru sebepsizce şiştiği o yüze dokununcaya kadar. Birdenbire, bir mucizeyle, kapıyı ve büyük tahta kilidi bulunca, karanlıktaki o camsı gözlü şeyden, ve ben kaçarken bile nefreti artan o uğursuz viyolün hortlağımsı inlemesinden delice kaçtım.

Karanlık evin sonsuz merdivenlerinden aşağı atlayarak, kayarak, uçarak inmek; dar, dik, ve eski merdivenli ve sendeleyen evli o caddeden delice koşmak; alt sokaklara ve kirli vadi-duvarlı nehre merdivenlerden ve kaldırım taşlarından koşmak; büyük karanlık köprüden bildiğimiz daha geniş, sağlıklı sokak ve bulvarlara doğru nefessiz koşmak; bütün bunlar hala benimle olan korkunç anılar. Hatırladığım kadarıyla da rüzgar yoktu, ay çıkmıştı, ve şehrin bütün ışıkları parlıyordu.

Bütün dikkatli arama ve araştırmalarıma rağmen, o zamandan beri Rue d’Auseil’i bulamıyorum. Fakat pek de üzgün değilim; bunun için de, Erich Zann’ın müziğini açıklayabilecek tek şey olan dikkatle yazılmış kağıtların hayal edilemeyecek boşlukta kaybolması için de.

~Çeviri için Ayşegül’e çok teşekkürler