İnsanın doğuşunu görmekten herkes kaçar, ama ölümünü görmeğe hep koşa koşa gideriz. İnsanı öldürmek için gün ışığında, geniş meydanlar ararız, ama onu yaratmak için karanlık köşelere gizleniriz. İnsanı yaparken gizlenip utanmak bir ödev, onu öldürmesini bilmekse birçok erdemleri içine alan bir şereftir. Biri günah, öteki sevaptır.
Montaigne

Bu alıntıyı gördüğümde aklıma düşen ilk soru şu olmuştu, neden ölümü yaşama tercih ediyoruz? Neydi bizi yaşamdan utanmaya iten güdü? Yoksa yaşamla aramızdaki sorun, var olmanın getirdiği sorunlar mıydı?
Bana öyle geliyor ki, insan tüm o ben merkeziyetçiliği, evrenin yegane mükemmel varlığın kendisi olduğu şeklindeki düşüncelerine …

~Ayna-i Marzî
Kadın üzerine düşünüp bazı sonuçlara varabilmeyi (ya da vardığımı sanmayı), bu sonuçların etrafımla yakın ilişkisini ve çoğu kez kafamın karışmasını seviyorum.
Kadın erkek ayrımının daha oluşmadığı çok eski yıllara gidiyor aklım. Nasıl oldu da kadın geri planda kalıp önceliği erkeğe verdi? Biyolojik olarak daha zayıftı, bu yüzden öncelik erkeğe geçti vs. vs. benim aradığım bu değil, başka bir şey; kadının bu geri planda kalmayı dert etmeyişi (1).
Kadının geri planda durmasına sebep olan şey; (kuşkusuz benden önce bulunmuş bir noktaya değineceğim şimdi) annelik duygusuydu. Yalnız annelik derken çocuğu için fedakar olmak …

~Swordwolf
Sen yaşamalısın; umutlarım, sevgim, sevdiklerim, yaşantım bu hayattan kaybolup gitse de sen yaşamalısın. Her saniye, her an varlığını bildiğim sen eksilmemelisin bu dünyadan. Hatta dünya bile silinebilir ama sen olmalısın yine de. Varoluş sona erse de, evrimler son hâlini alsa da kalmalısın sen.
Sen anlatılmazsın, bilinmezsin, aslında kaybolamazsın bile. Her şeyin temelinde falan da değilsin, o kadar önemli de sayılmazsın çoğu insan için ama gereklisin. Her bilgiden, her ihtiyaçtan daha gereklisin. Gerekliliğinin ben hariç kimse farkına varmasa da gereklisin. Hava, su falan gibi de değilsin; o kadar somut olamazsın hiçbir zaman. …