~Mustafa Türkan

90’lar sinemasını kökten değiştiren ve tekrar dirilten bu ikili, adını altın harflerle sinema tarihine yazdırdı. Yıldızı sönmüş oyuncuları canlandırmak bir yana, kullandıkları eskimiş motifleri ve konuları da yeniden hayata döndürmek konusunda gayet başarılılar. Estetize ettikleri şiddeti, uzakdoğu filmlerini, ikinci kalite video kültürünü (ya da B-Filmleri), 70’lere ait her şeyi, kurgu anlayışlarını ve çok geniş bir yelpazede ele aldıkları malzemeleri aynı potada öylesine güzel eritiyorlar ki kelimelerle ifade etmekte zorlanıyorum. Yer aldıkları her proje ve filmi iple çekilen başka bir ortaklığa rastlamak sanırım o kadar da kolay değil. Bu birliktelik …

~Ayna-i Marzî

Çoğu yaşıtlarımın (ve benden bir önceki kuşağın) dövüş sanatlarına ilgisinin sebebi Bruce Lee’dir, benim daha çok Street Fighter’daki Chun Li’dir, ama olsun. Sonuçta bu satırları okuyanlardan en azından bir kişi (1) (yer ile paralel olacak şekilde) iki ayağını tam olarak açma  ve çeşitli Kung Fu hareketleri yapmaya çabalayarak, değişik sesler çıkarmak gibi uğraşlar içerisinde olmuştur. (Belki de dövüş sanatı eğitimi almıştır, kim bilir?)
İlerleyen yıllarda da Chun Li ile temelleri atılan bu sevgi, Jet Li ile biraz daha kök saldı, ancak üzeri küllenmişken İp Man yeniden körükledi sanırım. 
Ip Man (esasında Yip …

~Ayna-i Marzî

Özgürlük kavramını ele alalım evvela; genel kanıya göre tüm gayelerden, kurallardan soyutlanmış, bireysel isteklerinin sürüklediği yöne doğru hiç bir engel tanımaksızın hareket etmektir özgürlük. Sürüklenmek diyorum, çünkü kendine ait etik kurallar; gayeler olmaksızın bir kimse, “özgürlük, özgürlük!” derken, memnun olmayacağı, hiç de istemediği bir hale dönüşmüş bulur kendisini. Bahsettiğim etik kurallar, gayeler, illa ki toplumun belirlediği çerçeve içerisinde olan ahlak kuralları değil aslında. Kişinin düşünüp tartarak oluşturduğu bir kurallar zinciri diyebiliriz daha çok.
Paul Laverty‘nin yazmış olduğu, Ken Loach‘ın (Land and Freedom,  Bread and Roses) yönetmiş olduğu “it’s a free world…” …

~Ayna-i Marzi

Önemli not: Bu filmi tavsiye üzerine, hakkında hiç bir şey okumadan izledim; eğer izlemediyseniz aynı yöntemi uygulayabilirsiniz, kendi fikrinizin oluşması açısından oldukça önemli çünkü. Yazıyı daha sonra okusanız da olur =)
Yönetmen: Emir Kusturica
Yazar: Emir Kusturica, Gordan Mihic
Müzik: Goran Bregovic
Imdb
Elimdeki oldukça eski sözlükte Çingeneler arsızlıkla; hayasızlıkla tabir ediliyor. Hatta sözlüğe ne hacet, günlük konuşmalarımıza kadar sinmiştir bu ayrımcı tabir: “Çingeneleşme!”
Yerleşik medeniyetlerde uyulması zorunlu kuralları çiğneyerek var olmayı asırlar boyu sürdürmeyi başarmanın bedelidir belki de arsızlık ve hayasızlıkla tanımlanmaları. Medeniyet, kurallarına direnmiş bu insanlardan intikam almadan durur mu? …

~montezaus

Mikhail Baryshnikov ve Gregory Hines… Bu filmi izleyene kadar isimlerini duymadığım; tanımış, daha önce bir yerde görüp izlemiş olsam bile şu anki kadar taktir edip etmeyeceğimi bilemediğim iki dansçı, iki müzik dehası. Ama bir araya gelip öyle bir film yapmış, öyle kareografiler kurgulamış, balenin ve step dansının öyle güzel örneklerini ortaya çıkartıp, dansın müzikal ve artistik potansiyelini yansıtmak adına öylesine güzel işler yapmışlar ki; dansla, baleyle uzaktan yakından alakası olmayan ben bile zamanında televizyonda bir sahnesine denk gelmemle, gayet alakasız bir yerde bulunmama ve benim için uygunsuz bir zaman olmasına …