Murderotica – Çınarcık

Gord10 – Çevre

Bu Fotoğraf Procesi‘ne Çevre temalı eski ve yeni fotoğraflarımla katılmak istiyorum. İlk fotoğraflar birer doğa manzarasıyken son üç fotoğraf da çevrenin gidişatı hakkında belgesel niteliğe sahip manzaralar.

Kıyıdan denizin içerisinde yürüyerek ulaşabileceğiniz minik bir ada.

Didim, 2006

Amasya’daki bir göl ve gölün çevresindeki orman.

Borabay Gölü, 2006

Kayalıkları mesken etmiş, denizi seven bir kedi.

Mudanya, 2008

Ankara’dan bir kış manzarası.

2008 Aralık.

Annemin yetiştirdiği bir çiçek. Fotoğraf makinem kompakt olduğu için bu makro çekimi için büyüteç kullandım.

Ankara, 2009

Yukarıdaki iki taş yapı bir zamanlar çeşmeydi. Su akıyordu.

Ankara, Sıhhiye, 2008

Bu da bir alışveriş merkezindeki WWF kumbarasına duyarlı (!) vatandaşların bıraktığı yardımlar.

Ankara, 2008

Wincih – Üsküdar

Kanuni Sultan Süleyman’ın kızı olan Mihrimah Sultan epey de zenginmiş. Hem Üsküdar’da, hem de Edirnekapı’da Mimar Sinan’a cami, çeşme, hastane yaptırmış. Üsküdar’a ayak bastığımız anda da karşılıyor bizi zaten.

Yeni Valide Cami ise

” Üsküdar’da III. Ahmet’in annesi Gülnuş Emetullah Sultan tarafından yaptırılmış olan bir camidir. 1708-1710 yılları arasında yapılmıştır. Kare planlıdır. Basık şekilli kubbesi dört kemerle dört yarım kubbenin meydana getirdiği sekiz köşe üzerine oturur. İkişer şerefeli iki minaresi vardır. Yazıları Hezarfen Mehmet Efendi’nin eseridir.” Vikipedi

Eski Valide Camii ve Külliyesi

“İstanbul’un Üsküdar ilçesinde II. Selim’in eşi, III. Murat’ın ise annesi Nurbanu Sultan tarafından Mimar Sinan’a yaptırılmış olan cami ve külliye. Yapılış tarihi 1583′tür. Külliye cami, medrese, tekke, sıbyan mektebi, kervansaray, hamam, darülkurra, darüşşifadan oluşur.
Caminin kubbesi altı dayanak üstündedir. İki yanından ikişer yarım kubbeyle çevrelenmiştir. Dışarı doğru çıkıntılı mihrab tarafında beşinci yarım kubbe bulunmaktadır. Mihrab tarafındaki çiniler İznik çinilerinin en güzel örneklerindendir.” Vikipedi

Ayna-i Marzî – Fatih ve inşaat üzerine

Fatih, tarihi yapılarının yanısıra İstanbul’un genelinde olduğu gibi çarpık yapılaşmanın da yoğun olduğu bir ilçe. Her adım başı birbiri içine geçmiş biçimsiz binaların arasında yürürken, nasıl olur da mütahhitlerin hala arsa bulup yeni binalar dikebildiğine şaşırır insan. Bunun yanısıra restore çalışmaları da ilçenin ayrılmaz bir parçasıdır; özellikle son yıllarda camilerin, kütüphanelerin restore edildiğini görürüz. Fatih’in 1800′lerden itibaren ayrılmaz bir parçası da, ahşap binaların yoğunluğu sebebiyle zaman zaman yangınların çıkmasıdır. Bu yüzden eski ahşap binalar yıkılıp yerine genelde beton binalar inşa edilmektedir.

Fatih özelinde değineceğim konu ise inşaat sektörü. İçinde kaçak işçileri de barındıran bu sektörde, ölümler üst seviyelerde (kaza sıralamasında ise ikinci sırada, zira kaza geçiren bir insanın sonu genelde ölümle sonuçlanıyor). Günlük koşuşturmacaya bir ara verip iskelelerde cambaz gibi hareket eden insanları izlemek bile korkutucu oluyorken böylesi tehlikeli bir sektörde iş verenlerin, maliyeti düşürmek için işçilerin güvencesini sağlamaması da cabası.

Muhammed ile konuşmayı denediğimde Türkmenistanlı olduğunu öğrendim (şivesi ilgimi çektiği için sormuştum nereli olduğunu). Türkmenistan’da iş ücretlerinin çok düşük olması sebebiyle Türkiye’ye göç etmiş, ancak vize süresi bittiği için kaçak durumunda şu anda. İnşaatta çalışıyorken ayağını sakatladığı için, iyileşene kadar peçete satışıyla idare etmek zorunda kalmış.

Fatih sokakları ise karışıktır genelde. Arabalar kaldırımları örter, sıra sıra kaplar her yanı. Kaldırımların darlığı yol ortasında yürümenizi gerektirir hatta, bir de sabırsız arabalar olunca ezilme tehlikesi sabırsızca bir kenarda durur hep. Sokakları devamlı curcuna içerisindedir, hatta sakin sokakları epey azdır. Son zamanlarda ise duvar resimleri, graffitiler moda haline gelmiştir, zaten duvar yazıları meşhurdu, ama bir şekle yeni yeni bürünmeye başladı diyebiliriz. Ve tabi ki Fatih’in bir özelliği, mahallerinin çoğunda ufak kabirler olmasıdır. Şeyhulislamlar, kadı efendilerin kabirleridir bunlar ve günlük yaşam içerisinde o kadar alışılmıştır ki, ölümü hatırlatıp korkutmaz. Esasında Fatih’in bir parçası gibidirler, daha çok tarihi bir yapı hissini verirler.

FlyBear

Kerem ya da Alp

Bunları sana anlatmayı merdivende ilk karşıma çıktığından beri düşünüyorum. Beni korkutan anlatamamak değil, anlaşılamamak.. Kendim tutmayı başaramadığım bu sırrı sana anlatarak omzuna yüklediğim yükün kırılganlığı da endişelendiriyor beni.

Öncelikle anlamanı isterim ki, müzik sözden eskidir. İnsanlar daha kendilerini doğanın hakimi ilan edecek kadar yoldan çıkmadan, bu gezegene Dünya adını vermeden, daha konuşmayı sökmeden önce de vardı müzik. Sözcükler yalnızca onları üretmiş olan insanın kısıtlı algısının içine sıkışmışken müzik bir duyguyu olduğu gibi, en saf ve yalın haliyle barındırır ve dinleyene aktarır özenle. Anaxagoras da senin yaşamından çok sayıda ömür önce fark etmişti bunu, birçok kişi de kabul edecektir. Karşıdakine aktarılan duyguların da aslında birer bilgi haline dönüştüğünü göz önünde bulundurursan, müzik bilgi alış verişinin de üstün bir yoludur. Gelecek, bunun sizlerce de fark edilişine şahit olacaktır.

Gezegene bakış açınızın temelinde yatan yanlışlık bugünün cahilliğine ulaşmanızda asıl neden oldu. Alınacak bir şey yok, bu sizinle ilgili değil. Bu hatanın kaynağı çok…-uygun sözcüğü bu dilde bulmak zor- çok “içeriden” bakıyor olmanız. Dünyayı tarif ettiğinizde onu bir toprak ve su yığını olarak gördüğünüz anlaşılıyor. Ovalar, dağlar, nehirler, denizler… Emin ol ki, eğer bir göle gidip sorma olanağımız olsaydı bu gezegeni bulutlar, balıklar, planktonlar ve yağmurdan ibaret tarif ederdi. Dışarıdan bakan bir göz için her gezegen, onu oluşturan tüm sicimlerin geçici bağıl değişimler gösteren bir bütünüdür. Nasıl ki yan yana duran taşlardan birisini alıp diğerinin üzerine koysam senin nezdinde dikkate değer olmayan bir değişim yapmış olursam insanların asırlardır uğruna büyük fedakarlıklarda bulunarak yaptığı onca şey de dışarıdan bakan bir göze fark edilmeyecek kadar küçük görünebiliyor. Dışarıdan bakabilme imkanı olsa, evren bile yalnızca onu oluşturan sicimlerin basit bir yığınından ibaret görünecektir.

Görecelilik kavramını doğru biçimde anlamana nasıl yardımcı olabilirim bilemiyorum, ama bu kavram sana anlatacaklarımı zihninde sindirebilmen için vazgeçilmez öneme sahip. Zamanı da aynı bakışla ele alman lazım. Hakkında o kadar süslü cümleler sarf ettiğiniz zamanı hanginiz doğru biçimde tanımlayabiliyor ki? Kum saatleri, sarkaçlı saatler, dişlilerden oluşan kocaman saatler yapmak sizi zamanın efendisi değil kölesi yaptı yalnızca, kendinizi kandırmayın. Zaman algısı, bir başvuru noktası belirleyip hareketlerinin o noktaya göre beyhude bir ölçümünü tutmaktan öteye gidemedi asla. En yaygın kullandığınız başvuru noktası ise güneş. Onu göremediğinizde ise akan kumları veya bir nokta etrafında dönen iki çubuğu izleyerek onu hatırlatıyorsunuz kendinize. Peki kıyıdaki bir galaksinin bu ufacık yıldızı nasıl zamanın değişmez belirleyicisi oluyor? Kelebekler yaşarken ömürlerinin yalnızca bir gün veya yirmi dört saat ya da bin dört yüz kırk dakika olduğunu mu düşünüyorlar dersin? Kendilerini “biz bir insanın koca ömrüne kıyasla tek bir gün yaşayan değersiz canlılarız” diye mi betimliyorlar?

Yaşadığın hayat beş duyunun duvarlarıyla sarmalanmış durumda. Algılarından ötesini bilemeyeceğinden her şeyi onlardan ibaret sanıyorsun. Her şeyi beş yönüyle tanımlamak istiyorsun, tat duyusunun faydasını pek göremeyeceğinden dörde iniyor bu. Sokakta yürürken, odanda yatarken, banyodayken, buradayken… İstisnasız her zaman, istisnasız her şeyin senin algıların ile var olduğuna ve aksinin mümkün olmadığına kendini ikna etmiş durumdasın. Bu kibir, insanlığı asıl körelten şey oldu. Göremediğin, dokunamadığın, duyamadığın ve koklamadığın için bu odada bizden başka hiç kimse, şunlar hariç hiçbir şey bulunmadığını iddia edebiliyorsun! Sen kimsin ki neyin var neyin yok olduğunu belirliyorsun?

Sinirlerime hakim olmakta zorlandığım için kusuruma bakma. Lütfen anla, bu eve ilk geldiğinde birinci kata yerleştirilmiş olsaydın, benim müziğimi hiç duymayacaktın; bu benim müziğimin var olmadığı anlamına mı gelir? Sokağa inip de baktığında bu odaya dair duvardan başka hiçbir şey göremezsin, peki bu o üzerinde oturduğun sandalyenin var olmadığını mı gösterir? Duvar gözlerimi engelliyor diyeceksin, seni engelleyen her duvarı görebiliyor musun ki?

Kendin hakkında ne biliyorsun ki en başta, başkalarının ve aynaların sana anlattığından başka? Yalan söyleyebilen insanlara ve arkası sirlenmiş camlara nasıl bu kadar güvenebiliyorsun?

Hatırlıyorum da, insan türünün ilk bireylerini gördüğümüzde ne kadar da umutlanmıştık. Bu gezegen, sonunda bizimle iletişim kurabilecek bir tür üretmeyi başarmıştı. Kendi hatalarımız sonucu çok azalmış ve birbirimizden uzaklara çekilmiş olduğumuzdan, türünüzle yakınlaşıp kadim yalnızlığımızı gidermeye can atıyorduk. Heyecanımıza yenik düşmeyip evriminizde ilerlemenizi beklememiz gerektiğinin bilinciyle sizden bir süre daha uzak durmaya çalıştık, beklemek bizim için sorun olmamıştı hiçbir zaman. Asıl yenik düştüğümüz özelliğimiz, hepimizin içindeki ilk olma isteği oldu. Yanlış zamanda atalarına yaklaşan türdeşlerim asla anlaşılamadılar, her denememizde olduklarımızdan çok uzak nitelikler yüklendi bize. Böyle bir niyetimiz olmamasına rağmen korkuyla karşılandı bazıları, kendine fazla güvenen insan gruplarına denk gelmiş olanlar saldırılara bile maruz kaldı. Sıcak karşılananlarımız ise sonu gelmez beklentilerin ardındaki çıkarcılıkla hayal kırıklığına uğradı. Gücümüzün çok çok üzerindeki şeyler istenip de yapamadıklarında tepki ve terk ediş ile karşılık gördüler. Umutlar yavaş yavaş tükenip hatıralara karışınca birçok kişi tercihini gitmekten yana kullandı. Bu gezegendeki sayımız giderek azaldı. Dışarıdakiler arasında fikir ayrılıkları ve gruplaşmalar oluştu zamanla, insanlardan umutlarını tamamen kesen ve hatta onlardan çekinmeye başlayan grup giderek güçlendi. Ben bir süredir buradaki son kişiyim. Beni de bu gezegenden çıkarıp iletişimi tamamen koparmak, bu gezegeni haritalarımızdan ve uygarlığımızdan silip atmak istiyorlar. Onlara karşı koymak her seferinde daha da zor oluyor. Ne kadar güzel olursa olsun, tekil bir melodi yetmiyor kalabalığın gürültüsü karşısında. Az önce çekip götürüyorlardı beni, son anda kurtuldum. Tek umut sensin. Bu satırları okuduğun sırada ben de yüzümdeki maskeyi çıkaracağım, artık gerçekliğe bakmaya başlamalısın. Okumaya devam eder ve anlayabilirsen, doğru bir iletişim kurmayı başarırsak kalmama izin vereceklerdir. Bu olumlu adım zamanla başkalarını da geri çekecektir bu gezegene. Ancak, anlayamazsan…

Lord_Duxus

Burası Arhcortane ve ben 9 yaşında bir müzisyen adayıyım. Adım Hollicht Ziet ve babamla birlikte Müzisyen Akademisi’ne doğru yürüyoruz. Çok gururluyum, çünkü Müzisyen Akademisi’ne  -çok az şanslı kişiden biri olarak- kabul edilmişim. Arhcortane’de müzik yeteneği çok az kişide bulunur, çünkü özel sonuçları vardır. Büyü diyenler fr var, ancak biz bu ismi kullanmayız; bu ismi kullananlar müzik ile birşeyler elde etmeye çalışan kişilerdir. Biz “müziği” araç değil, amaç olarak kullanırız.

Akademiye ulaşıyoruz. Bir dizi bürokratik işlemden sonra, artık babamın beni bırakması ve yola kendi başıma devam etmem gerekiyor. Zor bir ayrılık olmuyor; ikimiz de biliyoruz, ikimiz de hazırız, ikimiz için de çok önemli sayılmaz.

Büyükçe bir Amfiteatr’a giriyorum. Neredeyse bütün sıralar dolmuş, arka sıralar akademinin büyük öğrencileri için. Ben; benim gibi yeni gelenlerin yanına, en ön sıraya oturuyorum. Sınıfın köşesinde -aralarında gitarımın da bulunduğu- enstrümanlar var. Sayıyorum, gitarımla birlikte 9 enstrüman var; benim gibi yeni girenlerin olmalı.

“Merhaba!” diyor yanımdaki çocuk. Dönüyorum, kızıl kıvırcık saçlı, çilli bir oğlan. “Adım Rue d’Auseil!” diyor. Ben cevap veremeden; sınıfa aniden çok uzun boylu, yapılı, kel biri giriyor. Siyah takım elbise giymiş, kaşları ve favorileri takımından bile daha kara bir siyah. Herkes ayağa kalkıyor, onlara uyuyorum. Cebinden hayatımda hiç görmediğim bir enstrüman çıkarıyor, kısacık bir flüt. Sert bir melodi çalıyor, odadaki hava aniden ısınıyor; adeta patlayacak gibi oluyor. Hiç ara vermeden çok sakin bir melodiye geçiyor, bir anda kendimi sıramda oturumuş; çok rahatlamış bir şekilde buluyorum. Çevreme baktığımda herkesin benim gibi oturuyor olduğunu görüyorum, en arka sıradakiler hariç.

Son derece yüksek ve sert bir sesle:

“Bana ‘Şef’ diyeceksiniz. İlk sene benim sözüm kanundur. Buradaki kuralları zaman içinde öğrenirsiniz, ama ilk ve bilmeniz gereken en önemli şey şu: Hepiniz müzisyen olamayacaksınız. Yeterince yetenekli, çalışkan ve akıllı olmayanlarınız; bir müzisyenin yanında “Nota Taşıyıcısı” olacak! Şimdi enstrümanlarınızı alıp beni takip edin. Diğer sınıflar, siz ne yapacağınızı biliyorsunuz!”

Adeta bağırarak konuşan bu adamdan korkmuştum, Akademi’ye geleli daha yarım saat bile olmamıştı ama delicesine korkuyordum. Nereye gelmiştim ben? Rue’ye baktığımda, onun da bembeyaz olduğunu görüyorum. Gene de mutlu havasını hiç bozmadan: “Ben keman çalıyorum, ya sen?” diye sordu. “Gitar.” diye cevap verirken eli viyolasına uzanan bir çocuk gördüm. İşte o an hayatımda birşeyler sonsuza dek değişti ve ben bunu o an anladım. Bir müzisyen adayı olarak zaten sıradan biri değildim, ama o andan itibaren hayatım çok farklı olacaktı; bunu biliyordum.

Solitaire

Bu sefer size karşı dürüst olacağım, geçen ziyaretinizin aksine. Fani kalan son parçam, uzun zamandır taşıdığım bu yükle ve onun bana kazandırdığı tüm bilgelikle göçüp gidebileceğimin sinyallerini veriyor artık. Hayır, açıkçası Tanrı’nın bana hazırladığı ister bir parça bulut, ister bir tutam alev olsun, ona bu yükle bir sonsuzluk boyu katlanabileceğimi sanmıyorum. Sizi uyarmadığımı söylemeyin. Sırrımı sizinle paylaşmam demek, yükümü paylaşmam demektir. Ve düşmanımı. Düşmanımı da sizinle paylaşmış olacağım. Size farkında olmadan bir canilik etmek üzere de olabilirim. Zira sizin onunla savaşmak için bir keman yayınız bile yok. Bu yüzden sizi zorlamayacağım. Devamını okumamakta özgürsünüz. Her ne kadar bu teklifi önünüze merakınıza yenilerek kabul etmeyeceğinizi bilerek koysam da.

Müziğimi duydunuz. O uğursuz notalar ben ne kadar sakındıysam da kulaklarınızda çınladı. Kabul ediyorum, kendime verdiğim bu sorumluluğa itaatsizlik ettim. Dikkatsizdim. Ya da belki müziğimle uğraşmayı, aydınlanmayla lanetlenmenin eşiğindeki bir gençten sakınmaktan daha önemli buldum. Her ne idiyse, yaşanmışı değiştirmek elimde değil. O notaların zihninize küçük birer kuşku tohum olup düşmesine izin verdiğim için size bir özür borçluyum. Merakınızı gidermenin yeterli bir telafi olacağını umuyorum.

Çok uzun zamandır çalıyorum görmüş olduğunuz kemanı. O da en az benim kadar yıprandı bu uzun ve zorlu yolculuğumuz boyunca. Ve daha da yıpranacak. Ama öncelikle sizden bir soruyu kendi içinizde cevaplandırmanızı isteyeceğim. Bir müzisyeni müzik yapmaya iten nedir? Müzik, zenginlik vermez, müzik değişkendir, müzik nankördür. Neden o halde? EGO. İşte cevap bu. Beğenilme açlığıdır temelde müsizyeni müzik yapmaya iten. Zira onun işi budur. Kulağa güzel gelecek, duygulara hükmedecek ve bu sahte büyüyü insanlara beğendirmeye çalışacaktır. Utanarak söylüyorum ki ben de böyle başlamıştım. Başarılı mıyım? Beni duydunuz, siz söyleyin. Ancak vereceğiniz cevap benim için bir sürpriz olmaz. Yıllardır olmadı.

Uzun yıllardır kendimi, müziğim vasıtasıyla insanlara beğendirmeye çalıştım. Başardım da. Evet, çok beğeni topladım. Ancak öngöremediğim bir şey oldu. İstediğime ulaştıktan sonra, insanlara müziğimle hakimiyet kurduktan sonra… sıkılmaya başlamıştım. Artık onların beğenisiyle tatmin olamıyordum. Egom, cüceler ülkesinde bir dev haline gelmişti adeta. Boğuluyordum. Bir çıkış yolu bulmam gerekiyordu.

Buldum.

Eğer artık insanların beğenisini yeterli bulmuyorsam başka varlıklara çalmalıydım.

Bu size ilk bakışta ne çağrıştırdı, bilmiyorum. Açıkçası bunu size uzun uzadıya açıklamaya çalışmak gibi bir ahmaklık yapmaya da niyetli değilim. Eğer gerçekten anlamayı diliyorsanız, o müziği hatırlayın. Onun ne anlatıyor olabileceğini ve kime anlatıyor olabileceğini düşünün. Anlayacaksınız.

Elbette kalkıştığım şey, eğer benden başkası bilseydi, delilik olarak nitelendirilirdi. Belki de öyledir. Yine de yaptığımla mutluyum. Bana kalsa devlerin ayakları altında ezilmeyi, tiyatroda cücelerle bayat bir oyun oynamaya tercih ederdim.

Devlerin ayakları altında ezilmek… Zorlanıyorum, evet. Ancak bu ensturman çalmayı öğrenirken çektiğim zorluklardan daha öte bir şey gibi gelmiyor bana. Ödülün bilincindeyken fedakarlık yapmaktan çekinmiyorum. Yaptığım fedakârlıklardan birisi de devlerin boyuna yetişmek için beni yeryüzüne bağlayan bağları teker teker kesmem oldu. Ben bağlarımı kestikçe onlara ulaşan müziğimin sesi yükseldi. Ben de onların sesini duydum. Benimle savaşıyorlardı. Bu beklemediğim bir hareketti.

Çatışmamız başladı. Müziklerini duyabiliyor musunuz? Rue d’Auseil’de olduğunuza göre kısık sesle de olsa duyabiliyor olmanız gerek. Burada kalmaya devam ederseniz daha da yüksek sesle duymaya başlayacaksınız onların meydan okumalarını. Evet, her gece bana meydan okuyorlar. Karanlık deliklerinden çıkıyor ve keman yaylarıyla, alaycı, aşağılayıcı, kibirli notalarıyla bana sataşıyorlar. Sanırım bana müziğimi asla beğenmeyeceklerini söylemeye çalışıyorlar. Ama bunun bir yalan olduğunu anlayabiliyorum. Yoksa her gece bana meydan okurlar mıydı sizce?

Böylesi bir mücadelenin tadını aldıktan sonra hayatta bana bir bu kadar keyif veren başka bir şey daha bulamadığımı söylemem gerek. Eğer barınmam ve beslenmem gerekmese o düşkün tiyatroda para kazanmak için harcadığım saatleri de onlarla yarışarak geçirmeyi tercih ederdim.

Yoruluyorum, eksiliyorum, kayboluyorum. Yine de meydan okumaya devam edeceğim. Ancak siz, siz onları duymak zorunda değilsiniz. Siz tükenmek zorunda değilsiniz. Size tavsiyem, buradan derhal taşınmanızdır. Rue d’Auseil, sizi ya aydınlatacak ya da benim gibi lanetleyecektir. Kaderinizi bilemiyorum. Bu yüzden bu noktada sizi yalnız bırakıyorum. İster benim fazla keman çalmaktan kafasına kan gitmeyen bir bunak olduğumu düşünün ve burayı bir daha dönmemek üzere terk edin, ister merakınıza bir daha kurtulamamak üzere batarak her gece burada lanetimi paylaşın.

Zaman yaklaşıyor. Gecenin mücadelesi başlamak üzere.

İyi düşünün, lütfen. Çok iyi düşünün.

Blight

Alkışlar halen kulağımı çınlatıyordu. Kuliste sahne kostümümü çıkartırken aklımda tek bir düşünce vardı, Marien. Viyolam onun verdiği coşkuyla dinleyicilere unutulmaz bir şölen yaşatmıştı. Çalarken parmaklarım sanki sevdiğimin boynunda geziniyor gibiydi. Evet, yıllar önce kendi çapımda ünlü bir müzisyendim. Marien’le tanışmadan önce vasat bir çalgıcıyken, onunla birlikte müziğime farklı bir ruh, bir canlılık gelmişti. Onu deliler gibi seviyordum. Rüyam, kabusuma dönmeden önce her şey çok farklıydı. Çok iyi hatırlıyorum, kulisten apar topar çıkarken taze zambakları almayı az kalsın unutuyordum. Sevgili Marien’e nasıl sürpriz yapacaktım yoksa, kuru bir merhaba ile mi?

Kapıdan rüzgar gibi çıktım çiçeklerle. Çalıştığı küçük kafenin yolunu tuttum. Hava sanki daha ferah, güneş daha sıcak, etrafımı saran renkler daha canlı geliyordu sabırsız adımlarla yürürken. Küçük kaldırımlı yolları bir bir geçerken kalbimin atışı hızlanıyordu. Sonunda kafenin kapısındaydım. İçeriye girmek üzereydim ki bir an söyleyecek doğru dürüst bir sözümün olmadığını hatırlamıştım. Tanışmamızın birinci yılıydı ve özel bir şeyler söylemem gerekirdi. Onun için bestelediğim şarkıyı öylece veremezdim. Girmeye hazırdım. Kapıyı aralamıştım ki, kapının üstündeki küçük pencereden onu gördüm.

Etraf hızla karardı. Güneşin önüne bir bulut geçmişti, hayır daha çok güneş balçıkla sıvanmış gibiydi. O cıvıl cıvıl renkler soluverdi. Ellerim titredi, kafamı yere indirdiğimde, zambakların yerde öylece yattığını gördüm. Meydandaki saatin tik takı durmuştu. Kalp atışlarımı duyar gibiydim. Kapıyı tutan elim, kaynar su dökülmüşçesine geri çekildi ve kapı bir tık sesiyle kapandı.

Deli gibi koştum, geldiğim yöne. Sendeliyor, doğru gidemiyordum. Etrafımdaki insanları, geçtiğim sokakları hatırlamıyorum bile, hepsi karanlık tarafından birer birer yutuluyordu. Yorgunluktan bitap düşmüşken son bir gayretle kendimi düşünebileceğim tek yere atabilmiştim. Kapıyı arkamdan çarparak kapattım ve kilitledim. Kendimi aynaya bakar buldum. Nefes nefese bir şekilde göğsüm inip kalkıyordu. Boncuk terler yanaklarımdan süzülerek gözyaşlarımla karışmıştı. Sonra aynadan viyolamın kara kabını gördüm. Kımıldamayacak bir katılıkta duruyordu. Kabından çıkartarak, elime aldım ve çılgın gibi çalmaya başladım. Nasıl olduğunu bilmiyordum, sadece çalıyordum ve notalar döküldükçe dünyam çarpıklaşmaya devam ediyordu. Artık çalmaya korkuyordum, bırak istiyordum ama elimden atamıyordum. Sonunda kapının ısrarla tekrar çalınışıyla irkilerek durabildim.

***

Bu maskeli balo beni zehirliyordu. Haftalar geçmişti ve ben içimde büyüyen bir acıyla bu oyunu sürdürüyordum. Bunca zaman… Her şey bir yalandan ibaretti. Aşk beni kör etmişti ama gerçekler ortadaydı. Zamanla içimi kemiren beni öldüren üzüntüm, yerini öfkeye, daha sonra nefrete bıraktı. Ve en sonunda intikam isteğine. Tüm bu hislerim içimde ardı ardına patlıyordu. Dışarıya ise neredeyse hiçbir şey yansıtmıyordum. Yine de konserlerime çıkmaz olmuştum, viyolamı sadece kendime saklıyordum, bana ihanet etmeyecek tek varlığım.

Günlerim, çoğunlukla evimde besteler yazmakla ve onları çalmakla geçiyordu. Artık güneş yüzü göremez olmuştum. Dışarıdaki her şey bana o günü hatırlatıyordu ve midemi bulandırıyordu. Hiçbir şeye ihtiyacım yoktu. Marien, beni görmeye geliyordu. Bildiğimden habersiz. Neyimin olduğunu anlamaya çalışıyordu –belki beni hala önemsiyordu bile ama her seferinde düzgün bir cevap alamadan kapıdan çıkıyordu.

Günler geçtikçe viyolamdan çıkan notalar benim gibi hırçınlaşıyor, öfkeyle doluyordu. Tıpkı kayalarda patlayan dalgalar gibi. Artık buna dayanamıyordum. Beni anlıyorsun ya dostum, bunu yapmadıkça çıldırarak ölümü bekleyecektim. Günlerin birinde viyolamla dertleşirken bir şey oldu. Çıkan sesler boğuklaştı, suyun altından geliyormuş gibi. Ardından gözlerim kararmaya başladı. Ne olduğunu anlamadan boğuluyormuş hissine kapıldım. Bir süredir bunu düşünüyordum ama artık zamanı geldiğini anlamıştım. Gözlerim başka şeyi görmeden, nota dolu masayı aradı. Hemen emekleyerek ona ulaştım ve sağ çekmecesini yerinden sökerek odanın ortasına fırlattım. Biraz kağıt ve ne olduğunu unuttuğum birkaç şey odaya saçıldı ama aradığım metal cisim odanın ortasına tok bir sesle yuvarlandı. Ona yaklaşarak soğuk metalin kabzasından kavradım. Gözlerimden yaşlar akarken tabancayı kendi kafama doğrulttum. Horozu yavaşça kaldırdım. Elveda aşkım.

***

Silah patladığı anda kendime geldim. Barut kokusu gözlerimi ve burnumu anında yakmıştı. Derin derin nefes alıyordum. Neredeydim? Ne olmuştu? Önümde yatan kadının, başak renginde ipek saçları yüzünü örtmüştü. Vücudunun altından yayılan kan kaldırım taşlarının arasındaki boşlukları, yoğun bir kırmızıyla doldurmaktaydı. Oh Marien…

İnsanların çığlıkları ve koşuşturmalarını hayal meyal hatırlıyordum. Tabanca yavaşça elimden kaydı ve yere bir tıkırtıyla düştü. Gözlerimi yerde yatan Marien’den ayıramıyordum, bir yandan da yavaş yavaş geriye doğru adım atmaya başlamıştım. Bir ömür gibi geçen o bakıştan sonra arkamı nihayet dönebildim ve kaçtım. İnsanlardan, kendimden… Sadece koştum. Yolun sonunda bir an durdum ve soluklanırken kafamı kaldırıp sokağın adını yazan direğe gözüm ilişti: Rue d’Auseil.

***

Uyandım. Pencereden gelen güneş gözlerimi kırpmama neden oldu. Sesler kesilmiş gibiydi. Kendi nefes alış verişimden başka odada başka ses duymuyordum. Üzerimdeki çıldırtan bulut dağılmışa benziyordu. Haftalardır ilk defa deliksiz bir uyku çekmiştim ve uyandığımda farklı hissediyordum. Bir süre sonra viyolamla eskisi gibi sakin besteler çalmaya başlamıştım. Hayatım normale dönüyor diye düşünüyordum. Kabusum bitmişti. Fakat günler sonra yanıldığımı anladım, çok yanılmıştım. Daha yeni başlıyordu.

Uyandım. Hayır, uyandırıldım. Sesler geri dönmüştü. Penceremden içeri giren güneş yoktu. Dünya olmadığı kadar karanlık, odam olmadığı kadar dardı. Sesler kesilmiyordu. O an günlerdir bastırdığım şeyin açığa çıktığını anladım. Hayatımın aşkını öldürmüştüm, Marien’i öldürmüştüm. Duvardaki tahtalar çürümüştü, gidecek yerim, kaçacak deliğim yoktu. Kendimden kaçamazdım. Sesler kesilmiyordu. Bu ilk seferden daha beterdi, kıyaslanamayacak kadar farklı ve fazla bir acı. Günlerce bu acıyla yaşadım. Viyolama dokunamaz olmuştum, en ufak tını bile başımda yankılanıyordu. Tanrım deliriyordum. Benden konuşmamı istiyorlardı. Bense reddediyordum. Sözleri ağzımdan zorla almaya çalışıyorlardı. Direndim. Neye karşı direndiğimi bile bilmiyordum. Haftalar böyle geçti. Ne doğru düzgün bir şey yiyor ne de içiyordum. Bir gün –ne kadar çok “bir gün” kullanıyorum değil mi?- kendi tabirimle bir krize girdim. Aslında zaten bir krizin içinde yaşıyordum ancak, bunun benzeri son olduğunda, kendime geldiğimde sevdiğim ayaklarımın önünde ölü yatıyordu. İşte o yüzden buna kriz demeyi tercih ediyorum. O gün seslerin beni konuşmaya zorlamalarına dayanamadım. Basit bir denklemdi. Konuşamazsam konuşmaya zorlayamazlardı. “Delice” değil mi? O an bıçağı elime alıp dilimi kesen sanki ben değil de başka biriydi. Bense dışarıdan sakince kendimi izliyordum. Aksine tüm acıyı hissediyordum ama öylece duruyordum. Uyandığımda acı hala dayanılmazdı. Kan… Tüm oda kanla kaplanmıştı, belli ki yerimde pek durmamıştım. Kanın ağır kokusu ve kuruduğunda bıraktığı iz her yerdeydi.

İlginçtir, tüm acı sona erdiğinde sesler de gitmişti. Artık konuşmamı değil susmamı istiyorlardı. Bunu da suskunluklarıyla belli ediyorlardı. Bulut dağılmamıştı ama güneşin gelmesine de izin veriyordu. Kabuslarım beni hala rahat bırakmıyordu. Sürekli o an gözümün önüne geliyordu. Hatırlamadığım kısımlar eski bir film şeridi gibi kopuk, belirsizdi. O gün olanları kabuslarımla hatırlıyordum. Bazen ölen ben oluyordum, bazen kimse sadece konuşuyorduk. Bazense koştuğum yol hiç bitmiyordu. Rue d’Auseil tabelasını görüyordum fakat aslında böyle bir sokak hiç var olmamış gibiydi, anlıyor musun? Yoklukta koşuyordum.

En korkunç kabuslarımda bile olsa bir şey beni o sokağa çekiyordu. Buna hala bir anlam veremiyorum. Hayatımda anlam aramayı yıllar önce bırakmıştım zaten. Artık her gün bu sokağı görmezsem içimdeki huzursuzluk artıyordu. Eski evimi sattım. Şu an içinde bulunduğumuz odayı kiraladım. Sonunda her gün her saat bu sokağı izleyebiliyordum. Garip bir rahatlık veriyor bu. Normale dönme umudu uyandırıyor diyebilirim.

Aylar sonra viyolamı tekrar çalmaya başladım. Tıpkı senin duyduğun gibi birileri de müziğimi duyarak bana yakınlarda bir tiyatro salonunda çalmamı teklif etti. Ben de geçinmek için tek fırsatım olduğundan bunu kabul ettim. Fakat ne yaparsam yapayım eski notalarım beni asla tekrar bulamadı.

Sadece yiyecek almak ve viyolamı çalmak için dışarıya çıkıyordum. Dilsiz bir adamla kimse uğraşmak istemiyordu zaten. Yakınım diyebileceğim kimsem yok. Hayatıma devam etmeye ne kadar çalışsam da öfke nöbetleri ve kabuslar beni bırakmadı. Viyolam tekrar öfkemi haykıracağım bir yol olmuştu.

Ben bir aşık, bir müzisyen, bir katil ve bir deliydim. Büyük ihtimalle hala deliyim. Peki sen neden buradasın?

]]> http://beneaththeground.org/2009/04/16/oyku-procesi/feed/ 0 http://beneaththeground.org/2009/01/15/oyku-procesi-2/ http://beneaththeground.org/2009/01/15/oyku-procesi-2/#comments Thu, 15 Jan 2009 08:13:11 +0000 admin http://beneaththeground.org/wordpress/?p=598

~Hurin

Oyungezer’in mesaj panosunda verdiğimiz eşik metne göre sizlerden gelen öyküleri yayınlıyoruz. Sözkonusu metni Kitap-lık dergisinin eski bir sayısından aldık. Aşağıdaki eşik metin Cemil Kavukçuya, devamındaki öykü ise Vefa Gönenç’e aittir.

Gecenin bir saati durakta araç bekliyorum. Hiç dinmeyecekmiş gibi kararlı bir yağmur yağıyor. Uzun zamandır görüşmediğimiz, kentin oldukça dışındaki yeni sitelerden birinde oturan arkadaşıma uğramıştım. Konuştuğumuz konular kısa sürede bitiyor, araya uzun sesizlikler giriyordu. Kalmam için çok ısrar etmiş, bu saatte araç bulamayacağımı söylemişti ama ben dönmekte kararlıydım. İkimizin de hissettiği, üzerini örtmeye çalıştığımız olumsuz hava nedeniyle orada kalamazdım. Arkadaşım da ısrar ederken o kadar içten değildi aslında. On dakikadır bekliyorum, ne otobüs geçti ne de taksi. Bir süre daha beklemeye karar verdim, olmazsa arkadaşımın evine dönecektim. İkinci sigaramı da bitirmiştim ki, uzaktan bir aracın farlarını gördüm. El kaldırdım. Yavaşlayıp önümde durdu. İçinde sürücüden başka kimse yoktu. Direksiyonun başındaki adam eğilip bana baktı.

“Afedersiniz,” dedim, “uzun süredir bekliyorum, tek bir araç bile geçmedi. Kente gidiyorsanız beni de alabilir misiniz?” Adam sağ kapıya doğru uzanıp kilidi açtı. Teşekkür ettim. Rica ederim, dedi. Tok, etkileyici bir sesi vardı. Bir süre konuşmadık. Arabanın içine yayılan hafif müzik sileceklerin hareketine büyülü bir hava veriyordu. Suskunluğu bozmak için, “burada mı oturuyorsunuz?” dedim. “Hayır” dedi. Yeniden sustum. Işıklardan sağa sapınca dönüp adama baktım.

“Afedersiniz,” dedim, “kente gitmiyor muyduk?” Adam yanıt vermedi. Karayoluna çıkınca aracın hızını arttırdı. Kentten uzaklaşıyorduk.

Yerimde huzursuzca kıpırdandım. Gazetelerin üçüncü sayfalarına konu olabilecek bir sona doğru mu gidiyoruz? Diye düşündüm.

“Beyefendi ters yöne saptınız galiba?”

Dalgınlıkla, “Hı!” diyerek bana döndü. “Haa! Yok yok! Merak etmeyin, ileride bir benzinci var, ona uğrayıp geri döneceğim.” Endişemi okuyan yüzünde hafif bir gülümseme belirdi.

Rahatlayarak yerime iyice yerleştim. İlerideki benzincinin ışıklarına yaklaştıkça yavaşlamaya başladık. Müzik ve yağmurun cama vuran toportıları, arabanın sıcak havası, gecede parlayan sarı ışıklar, tok sesi, güven verici yüzü, yavaşlayan arabanın girdiği mıcır kaplı bağlantı yolunda gıcırdayan lastikler? Bir anlık korkunun yerini, yanımdaki yabancıya duyduğum merak almaya başlamıştı. Hiç konuşma arzusunda olmamama karşın, benzinciden çıkıp tekrar kente doğru döndüğümüzde aslında bu arabayla, bu yabancıyla yönümüzü değiştirmeden kenti terk edip, hiç durmadan kilometrelerce gidebileceğimizi hayal ettim.

Yağmurdan kaçmak, kentten kaçmak, korkularımdan kaçmak? kendimden kaçmak? Sıcak, karanlık, yağmur? Dizlerimi çekerek, büzüldüm.

Televizyonda seyrettiğim bir belgeselde, iki yabancı insanın yan yana geldiklerinde duydukları tedirginlikten söz ediyordu; belki de ilkel dürtülerimizden kaynaklanan, hep bir mesafe koyma çabasından. Kaç santimdir acaba bizi rahatlatan boşluk? Bir dirsek boyu? Bir kol boyu? Kendi yaşam alanlarını belirlemek için salgılarını çeşitli yerlere bırakan vahşi hayvanlar gibi mi oluşturuyoruz sınırlarımızı?

İsteklerimiz, seçimlerimiz, korkularımız, beğenilerimiz, inançlarımız? Hayali çaputlarımızı asıyoruz dallara, bir çalının dibine işiyoruz, bir kayanın üzerine tükürüyoruz, bir mağaranın girişine tabularımızı dikiyoruz.

Adam, “bana baba diyebilirsiniz” dese, ben ona “anne” diyeceğim. Uzanıp sarılacağım gövdesine. Direksiyonu tutan ellerini öpeceğim. Neden? Neden sızmak istiyorum, bir akışkan gibi usul usul bilinmeze.

Ne iş yaptığını soruyorum. Duymuyorum verdiği cevabı. Ben de grafikerim. Reklam tasarımcılığı yapıyorum. Hep tüketen insanlardan, her şeyi tüketen insanlardan nefret ediyorum; onların tüketim arzularını artırıyorum. Daha çok tüketsinler, daha çok özgür olsunlar, daha çabuk bitirsinler, duvarlarını örsünler.

Kentin ilk sokaklarına giriyoruz. Üst üste yığılmış evleri geçiyoruz. Bozuk yollar, ıslak ve çamurlu kaldırımlar. Üç beş birahane. Dumanaltı olmuş, alkol sinmiş, elbiselerden küf kokuları kıllı burun mukozalarına dolmuş. Sandalyeler düzeltiliyor. Televizyonların alacalı ışıkları parlıyor camlarda. Pencerelerde insan hayaletleri. Yüzüme al basıyor. Bir dansöz titreşiyor masanın üstünde. Çarpılmış ağızlarda tükürükler birikiyor. Bir cinayet işleniyor kuytuda. Bir kadının kocaman memeleri mıncıklanıyor, öpüşsüz dudaklar ayrı köşelere uzuyor.

Akşam uğradığım arkadaşım ara yuzun sessizliklerin girdiği konuşmamızın bir yerinde, “Nasıl hissediyorsan öyle yaşamalısın” demişti? Bu beylik cümleyi duyduğum anda sıkılmıştım ondan. Kendin bahsetmişti ve “Ne kadar farklı biriyim ben”cilikten çıkamamış, uzadıkça aynılaşmıştı. Bok farklısın! Hepimiz aynıyız işte! Hepimiz aynı! Ben aynıyım, sen aynısın, şu yanımda oturan adam, hepimiz. Göğsümüze bir sineğin inadı konmuş* öyle didikliyoruz hayatı. Hiç farkına bile varamadan, savrula savrula, hep aynı şeylere konup durarak.

Daha ışıklı güzel caddelere geliyoruz, önce otomobil galerileri ve gecekonduların yakasına yapışmış büyük marketler karşılıyor bizi. Kentin içine içine girdikçe pırıl pırıl vitrinler, lüks daireler başlıyor. Bakımlı, temiz sokakları yalayıp geçiyoruz. Evim kentin tam merkezinde. Yaklaştıkça doğruluyorum. Adam konuşmamakta ısrarlı. Benim işime gelse de hala öğrenmek istediklerim var. Evli mi, çocukları var mı, bu saatte nerden geliyor, bir metresi mi var, neden elleri bu kadar beyaz, neden bu kadar suskun?.. Ona bir hayat yakıştırıyorum. Bunu öylesine inanarak yapıyorum ki, belki aylar sonra bu hayatı gerçek olarak hatırlayacağım.

Yağmur kararlı halini devam ettiriyor, müzik ve silecekler kulaklarımdan kumsaati inceliğinde süzülüyorlar. “Müsait bir yerde inebilir miyim?” diyorum. Arabayı sağa yanaştırıyor. Teşekkür ediyorum. Rica ederim diyor. Usulca uzaklaşıyor. Kaldırımlara düşmüş ışıklara basa basa yürüyorum. Islanıyorum. Gidebilir miydim sahi? Hiç durmadan yol alarak. Güneş doğduğunda bir sahil kasabasına kapağı atmış ve huzuru bulmuş olabilir miydim? Canım eve gitmek istemiyor. Gececi barlardan birine giriyorum. İçerde hala üç beş kişi var. Bar taburelerinden birine oturuyor ve içki ısmarlıyorum. Barmeni tanıyorum. Havadan sudan konuşuyoruz. Bir içki de kendi ısmarlıyor. Bar yavaş yavaş boşalıyor; kapanma vakti geliyor. “Çıkınca ne yapacaksın?” diye soruyorum, “Bir işim yok?” diyor. “İstersen kahve içelim?” diyorum. Canım eve yalnız gitmek istemiyor.

*Homeros, İlyada

~Lord_Duxus

Bir kez daha sordum, bu kez sesimde biraz endişe tınısıyla:

“Afedersiniz, kente gitmiyor muyduk?”

“Hayır, henüz değil.” dedi adam.

Normalde bu gibi bir durumda; belki de yapmayı en beklemeyeceğim şeyi ? normalde böyle bir durumda hiç olmamıştım ve doğal tepkim de tam olarak ne olurdu bilmiyorum ama, sanırım bu olmazdı – yaptım. Öyle sessizce oturdum ve karanlık yolu seyrettim. Hiç gece vakti, şehirler arası, araba seyahati yaptınız mı bilmiyorum; ama ‘uygarlık’tan uzaklaşınca siyah daha değişik bir ton alıyor, karanlığın zihinde yarattığı etki tamamen değişiyor.

Ne kadar zaman sonra bilmiyorum ama araba durdu. Sanırım. Tam da emin değilim çünkü hatırlamıyorum açıkçası. Yolda gidiyorduk ve ardından hatırladığım koca bir ekranın karşısında oturduğum. Depo gibi bir yerdeydik. Hayatımda hiç böyle bir yere gelmemiştim ama; herhalde böyle bir yer ancak depo gibi bir yer olabilirdi. Yumuşak bir koltukta oturuyordum. Ne oldu, nasıl oldu bilmiyordum ve açıkçası o saniye hiç umurumda da olmadı.

Adam sanki herşey normalmiş gibi bir ses tonuyla sordu:

- Şu an ortadan kaybolsan ne olur?

-Bilmiyorum, ne olur?

Şaşırmıştım, ne gibi bir cevap vermem gerektiğini bilmiyordum. Doğuştan ukala ve alaycı bir insandım. Aklıma gelen ve ağzımdan çıkan ilk cevap bu saçma şey olmuştu.

-Ne değişir dünyada?

-Bilmiyorum. Sanırım pek birşey değişmez. Sonuçta çok da önemli biri değilim. Ailem, arkadaşlarım dışında kimse fark etmez bile herhalde.

-Bu kadar önemsiz mi hissediyorsun kendini hayatta?

-Ben önemsiz olduğumu söylemedim.

-O zaman önemlisin ve sen yok oldun diye pek çok şey değişir.

-Hayır, öyle de değil.

Bir anda sinirlenmiştim. Sinirimi belli etmemeye çalışarak, açıklamaya başladım.

-Bak, ben şu an yok olursam; genel anlamda evrende birşey değişmez çünkü evrenin küçük bir parçasıyım sadece. Ancak çevremde bana yakın olan insanların hayatlarında göreceli olarak daha büyük bir yerim var. Onlar için birşeyler değişir. Benim yok olmama üzülürler, sonra bensizliğe alışırlar herhalde. Ne de olsa hayat devam ediyor.

Dünyadan ‘kaybolma’ ihtimalimi tamamen yabancı biriyle, daha önce hiç olmadığım bir yerde konuşuyor olmam ve çok daha önemlisi panik içinde çığlıklar atmıyor olmam çok ama çok ilginçti.

-Peki ya o yakın çevrendeki insanlardan biri yok olsa, örneğin annen ya da bir arkadaşın; senin hayatında nasıl bir değişiklik olur?

“Hey annemi bu işin dışında bırak tamam mı adamım!” diye bağırırdım, eğer kötü bir Amerikan filminde olsaydım. Ama onun yerine:

-Çok üzülürüm. Ama eninde sonunda o üzüntüye de alışır, hayatımı yeni duruma göre düzenlerdim.

-Şimdi sana desem ki, şu an yakın çevrendeki herkes sonsuza dek yok oldu. Çok üzülür müsün?

-Üzüntümden ölürüm.

-Peki ya “Yakın çevrendeki herkes çok yakında sonsuza dek yok olacak.” desem?

-Hemen onların yanına koşar onları ne kadar sevdiğimi, benim için ne kadar önemli olduklarını söylerim.

Adam durdu. Aslında aktif olarak birşey yapmıyordu. Hatta onu görüyor muydum emin bile değilim. Ama ben bunu söyleyince bir an durduğunu gördüm.

-O zaman yakın çevrendeki herkes çok yakında sonsuza dek yok olacak.

Bu cümle ağzından çıkar çıkmaz, filmlerdeki hayallere dalma sahnelerinde olduğu gibi sadece kafamın bir sarmal içinde döndüğü görüntüsü gözümünün önüne geldi. Kendi kafamı dışarıdan nasıl görüyordum, bilmiyordum ama hem kendi kafamın, hem de kafama arka plan oluşturan sarmalın deli gibi dönmesi sonucu çok fena başım dönüyordu.

***

-Şişşşşt! Yım, olm uyan lan! Saat sabah 5 olmuş. Şişşşşşt, eşşek arabası uyansana!

-Hea? Neooluyoooolm?

-Len, o kadar dedim ben sana su bardağından Bacardi shot yapmayalım diye.

-Emaaan, kaç tane yaptık olm biz ondan?

-Valla şişe”LER” boş Yımcım…

-Ohfş… Olm Aliş, çok acayip bir rüya gördüm lan; bundan sonra hayatımı çok fena değiştiricem.

-Dur lan; şişenin üstünde uyumuş belimi oynatamıyom, adam gibi yatağa yatalım sabah anlatırsın. Çünkü birazdan ölücem sanırım.

-Söyleyelim yanyana gömsünler bizi…

-Sen benim yatakta yat, ben annemlerinkinde yatarım.

-Bu arada eşşek arabası ne olm? Hem insan bir şişenin üstünde nasıl uyuyabilir ki?

-Sus valla, ölücem…

Sabah uyanamadık. Öğleden sonraki dersi de ektik. İşte o kadar… Birşey değişmedi, herşey aynen eskisi olduğu gibiydi.

Ne sanmıştınız ki?

~Jester Prince

Durmasını istiyorum, ama o gülüyor; gülüşü de sesi gibi. Çok yorgun hissediyorum aniden. Konuşmaya itiraz etmeye çabalıyorum; olmuyor. Her yer karanlık. “kentte senin için ne var ki?” diyor. İtiraz edemiyorum. Karanlık beni sarıyor.

Gözlerimi açıyorum, arkadaşımın evindeyim hala. Uyuyakalmış olmalıyım. Gitmek istediğimi söylüyorum, ‘dur,’ diyor “film izleyeceğiz bak başladı bile!”.

Oturuyorum. Küçük bir eve yaklaşıyor kamera. Çok tanıdık bir ev ama çıkartamıyorum. Evde bir çiftin kavga edişini izliyoruz. Çift çok tanıdık; ama uykum var. Çıkartamıyorum. Küçük bir çocuk araya girmeye çalışıyor. Ama. İkisi de ondan nefret ediyor belli; Çocuk çok tanıdık. Ama uykum…

Gözlerimin yaşardığını fark ediyorum. Ne annesi ne babası umursamıyor çocuğu. Kavga ederken de, birbirlerini aldatırken de çocuğu umursamıyorlar. Çocuk ağlıyor, tıpkı…

Benim gibi?

“Ne biçim bir şaka bu” diye bağırarak yerimden fırlıyorum. Şu an sadece arkadaşım olan sevgilim, tek aşkım bana bakıyor. Bir şeyler diyor ama anlamıyorum. Tam tekrar bağıracakken bir ses duyuyorum. Bana’uyan bebeğim’ diyor.

Gözlerimi açıyorum. Bir kâbus. Sadece bir kâbus görmüşüm. O yanımda, o benim. Asla başkasının olmadı. Asla evlenme planları yaparken beni terk etmedi. O benim.

“çok kötü bir kâbustu. Beni terk etmiştin. Yalnızdım. Her şey çok karanlıktı.” diyorum. Ama istememe rağmen devamını getiremiyorum çünkü elini ağzımın üzerine koyuyor, “ayrılmalıyız” diyor, konuşamıyorum. ‘Başkasını seviyorum artık,” diyor.”Seninle sadece acı çekiyorum”. Konuşamıyorum. Bağırmak “neden” diye haykırmak istiyorum. Yapamıyorum, çok yorgunum. Çok karanlık…

Tekrar bir ses duyuyorum. Daha resmi bu ses. “kendine geliyor doktor bey” diyor. Gözlerimi açıyorum. Beyaz dezenfektan kokan çarşaflar ve beyaz bir tavan. Üzerime eğilen beyaz önlüklü biri var, hastanede olmalıyım.

“Sadece bir kâbusmuş. Burada ne işim var’ diyorum. Doktor bana acıyarak bakıyor. “Bir kaza geçirdin. Yaşadığın için şanslısın evlat. Ama… Uzun bir süre ellerini kullanamayacaksın” diyor. Bakıyorum. Kekeleyerek “ama ben gitaristim. Benim işim bu” diyorum. Hüzünle gülümseyip “çok üzgünüm” diyor. Ağlamak istiyorum; bir şeyleri kırmak parçalamak. Ama yapamıyorum. Hemşire koluma bir iğne yapıyor. Karanlığın içinden daha koyu bir karanlığa düşüyorum.

Işık. Çok fazla ışık. Gözlerimi açıyorum, bir sahnenin önündeyim; benim grubum. Ama bensiz. Gözlerimi kapıyorum.

Işık azalıyor…

Tekrar açıyorum. Bir aynanın karşısında takım elbisenin içindeyim. Sorgulamıyorum. İş görüşmesine gitmeye hazırlanıyorum. Kravatımı düzeltip kapıdan çıkıyorum ve…

Gelecekteki patronumun karşısındayım. Nefret ettiğim düzenin içinde yer alabilmek için kendimi alçaltıyorum. Ama işi alıyorum, nihayet güvendeyim. Patronun odasından çıkıyorum ve işimin başındayım. Saate bakıyorum sıkkın bir şekilde. Daha saat 10. 7 saat daha mesaim var. Lanet okuyarak kafamı masama koyuyor ve gözlerimi kapıyorum.

Saçlarımın arasında bir el hissediyorum. O… “Evleniyorum.” diyor. Kalanını dinleyemiyorum. Ağzımdan tek bir kelime bile çıkmıyor o konuşurken. Ama o kadar yüksek sesle çığlık atıyor ki ruhum; onu duyamıyorum. Giderken bana bakıyor. Lütfen kelimesiyle başlayan bir şeyler söylüyor. Gözlerimi kapayıp ayağa kalkıyorum.

Yüzüme çarpan temiz havayı hissederek gözlerimi açıyorum. Her zamanki yerimdeyim. Kentin her yerini görebildiğim bu tepe. Arkama bakıyorum, bira şişeleri. Bir adım atıyorum; kenara yaklaşıyorum. Acılarım uzaklaşıyor. Bir adım atıyorum; tüm kırık hayallerim yerlere saçılıyor. Bir adım daha; tüm ölü umutlarım uçurumdan aşağıya yuvarlanıyor. Son bir adım kalıyor atmam gereken. Ona olan aşkımı, yani kendimi geride bırakmam için sadece bir adım.

Ama atamıyorum ve daha da kötüsü neden atamadığımı anlamıyorum. Arkamı dönüyorum. Karanlığın sıcak kollarına düşüyorum.

Kulağımda yolun uğultusuyla uyanıyorum. Kafamı çevirip arabayı kullanan adama bakıyorum. Çok tanıdık geliyor; ama çıkartamıyorum. Kaçla gittiğimize bakıyorum. Hala 170. Şehir artık çok uzakta. Bir yanımızda deniz diğer yanımızdaysa bir yamaç var.

“Daha hızlı git,” diyorum adama: “Daha hızlı git. Kendimin bana yetişememesi lazım”

Kafasını çevirip bana bakıyor. Gülümsüyor ve “madem istediğin bu.” diyerek gazı köklüyor ve direksiyonu bırakıyor. Ellerini başının arkasında kenetleyip bir sigara çıkartıyor koltuğunun yanında. Bir tane de bana uzatıyor ve yakıyoruz.

Aklıma alakasız şeyler geliyor. Arabanın yolda slalom yaptığını fark ediyorum. “Fight club gibi” diyorum. Tekrar bana bakıyor ve sırıtarak “zannettiğinden de fazla” diyor. Bu söze bir anlam aramaya çalışıyorum. Ama olmuyor. Bir an için araba sarsılıyor. Ve sonra… Çok yorgunum, yanımda oturan adama bakıyorum. Çok tanıdık geliyor; ama uykum var. Tanıyamıyorum.

Karanlık beni alıyor…

~Ayna-i Marzî

…”Davranışlarınız son derece tuhaf” dedim, “hem şehir merkezine gitmediğimizi görüyorum, öyleyse nereye gidiyoruz?” diye ekledim, tedirgin olmuş bir sesle.

Sorumu duyduğuna dair bir mimik belirmemişti yüzünde; aldırmaksızın devam etti yola. Sinirlenmiştim iyiden iyiye. Hani şehir merkezinden gittikçe uzaklaşmamız yetmiyor, üstelik duymazdan geliniyorum. Adam sen de…

Sinirle “bana bak” diyecek oluyorum; dışarıya ilişiyor gözüm. Rüzgar esintili bir yağmur var hala, içeride ise tatlı bir sıcaklık; sinirim yatışıyor tabi hemen.

Nereye gittiğimizi merak etmiyor değildim, adam da merakımı gidermiyordu ama; her halukarda içinde bulunduğum sıcaklık dışarıdaki soğukluğa ağır geliyordu. İyice yayıldım koltuğa, zaten bir mahmurluk çökmüştü üstüme. Camdan izlemeye koyuldum etrafı. Yağmuru tek seferde yutarcasına çeken toprak, yağmur ve rüzgardan öfkelenmiş bir şekilde tüm dünyayı içine çekmeye and içmiş deniz dalgaları… Islanmış yerdeki su birikintilerini o yana, bu yana fışkırtarak giden arabanın çarptığı ağaç dallarının sesi; cam sileceklerinin kalkıp inen görüntüsü ve gizemli şu adam. İçinde bulunduğum sahnenin korku filmi olmadığına dair tek kanıt, korkmak yerine iyice mahmurlaşıp gözleri kapanan benim halim sanırım.

Korkmalısın diyen aklıma inat kapanıyor gözlerim, ağzım da destek çıkıyor, sonuna kadar esneyerek açıyor kendini. Bedenimse gerilerek veriyor desteğini, iyice mayışmıştım anlaşılan.

“Nereye ki bu yolculuk?” diye mırıldandım.

“Kim bilir” diye sorarak cevap verdi tok sesli adam. Sesine acı bir ton da eklenmişti ama. “İşte şimdi korku filmindeyim,” diye düşünerek irkildim “sanırım”.

Yeni farkına varmıştım, yol ilerledikçe kıvrımlaşıyor, hissedilmeyecek derecede hafif bir yokuşla tepeye doğru çıkıyordu. Denizle aramızdaki mesafe arttıkça da adamın yüzündeki ifade farklılaşıyordu. Göz ucuyla bakıyor gibi gözüksem de, adamın mimikleri ilgimi çekmişti; bir an acıyla kıvranıyor, sertleşiyor akabinde, sonra hüzüne bürünüyor birden, hani neredeyse gözleri dolu dolu olacak.

Tepeye varmıştık. İyiden iyiye merakım artmıştı; ama nasılsa sorduğum soruyu duymazdan gelecek.

“İkidir cevap vermiyorsunuz; verdiğinizde de pek bir cevap gibi olmuyor” dedim sesime kinaye katarak. “Bu tepeye niye geldik?”

Arabayı durdurmuştu, bu sefer sorum ilgisini çekmişti galiba. Yüzünü bana dönerek gözlerimin taa içine baktı; suratında tanımlayamadığım garip bir ifade ile. Sanki kararmıştı yüzü; ifadesizlik mi vardı? Galiba. Belki de dinginlik.

Yüzünü döndü ve kapısını açık bırakarakarabadan çıktı. Tepe üstündeydik, bir yamacın hemen gerisinde. Rüzgarla karışık yağmur yağıyordu dışarıda, ve kayboldu birden adam. Anlam kazanmıştı tüm davranışları.

Açık kapıdan yağmur damlaları süzülüyordu içeri. Kalktım ve şoför koltuğuna geçtim, kontağı çevirdim. Artık şehir merkezine gidebilirdim, sanırım.